Sırrımdın... orada duran fakat görünmeyen, Birbirimiz için mi yaratılmıştık? Belkide... Hep bi olasılıktı yaşamak , Sana denk gelememenin hüznünü yaşıyorum.. Şey diyorum... Bir kış sabahı çıkıp gelsen, Bahara dönse kalbimin bahçeleri , Seni bağlayan kaderin zincirleri var, Ben ise başka imkansızlıkların pençesindeyim, Olur muydu? Kaderin iplerini çözmek ve gitmek. Seni kaybettiğim hangi gecenin arifesindeyim,
Sen yine zamanın kırıntılarını oku yüzüme karşı, Bize doğru zaman dilimini... gösterecek mi arşın, Herkese yetti de... bi bize mi? Yetmedi bu arş, Herkes yaşamın sırrına vakıf , bi bize mi meçhul bu yaşamak..
Gizlenenler, açığa çıkar mı? Yoksa gizlediği ile mi kalır insan?
Kar da eriyince altındaki çiçekler, çimler açığa çıkıyor Psi, fotoğraftaki gibi.. İnsanda da öyle değil mi?
İçi buz gibi olduğunda örtü çeker sırlara, duygulara. Ne zaman ki üzerinden zaman geçer biraz güneş görür, kar erir o zaman açığa çıkabilir sırlar. Rahatlama, üzerinden vakit geçme ve buzların erimesi söz konusu.. ❄️☘️
Açığa çıkar, sadece toprak altında olan tohumlar insan ile kalır..
İnsan bazen gizlemekten, o yükü taşımaktan yorulur ve açığa çıksın ister; içten içe o vicdan yükünden kurtulayım diye. Panik yapar, eli ayağına dolaşır ve neticede açık verir. Gizlediği şey açığa çıkınca da bir rahatlama gelir.
Bu durum genelde duygusal ilişkilerde yaşanır. Üzerine bir de karşı taraf suçlanır. Bak bir kez daha tiksindim insanlardan 🤦♀️
Yapay zeka bizim çocukluğumuzda da var olsaydı çok daha farklı hikayeler yazabilirdik ama oyun daha bitmedi ve en önemlisi kalem hâlâ bizim elimizde 🤩
İnsanın sakladığı şeyler tamamen yok olmaz, şekil değiştirir; bak o çiçek gibi, karın altında ama orada 🌼❄️ İçine attıkların bazen bir sözde, rüyada, seçimlerinde kendini açığa çıkarır. Kaderin iplerini çözmek ise çoğu zaman cesarete bakar. Adım atmadığımız her “olasılık”, şiire dönüşür; yaşayamadığımız için bu kadar yakar 🥀