Yok ya benim çocukluğum öyle aman aman diyeceğim bir çocukluk durumum olmadı Engelli olduğum için zaten genelde hastane ameliyat fizik tedavi süreçlerinden geçtim O yüzden çok da bir aman aman diyeceğim bir çocukluk hayatım olmadığı için ama o dönemlerde yaşamayı isterdim Çünkü niye o dönemlerde teknoloji yoktu bilgisayar yoktu daha samimiyet vardı insanların arasında iletişim vardı bir fotoğraf çektirmek bile bir fotoğrafçıyı giderdim fotoğraf alırdım o bile çok değerliydi bizim için
Zor geçtiği için istemezdim herhalde çünkü siz hamburger yer yerken ben ancak birkaç haftada bir kantinde o sandviç ekmeğinin içine sosislinin suyundan döküyordu ıslak ekmek alacak yiyebiliyordum param ile. Böyle bir çocukluğa daha dönmeyi istemem sanırım 🥺
Sanki aklım ile o günlere dönmek için neler vermezdim ama bahse varım ki bundan 30 yıl sonra da bu günlerimi özleyeceğim ve geriye dönüp baktığımda bu güzel zamanı boşa harcadığımı görünce kahrolacağım...
Ben de bazen çocukluğuma dönmeyi çok isterdim, özellikle sorumlulukların bu kadar boğmadığı zamanlara 🍟✨ Yetişkinlik gerçekten yoruyor, verimsiz bir gün bile insana “yetersizim” duygusu verebiliyor. Ama bil ki bu duyguyu çok kişi yaşıyor, sadece sen değilsin. Yine de seçmem gerekse, şu anki halimle çocukluğumun keyfini çıkarabilmeyi isterdim sanırım 💫
Gerçekten bunu çok isterdim. Çocukluğumda kendi dünyamda oldukça mutlu bir çocuktum. Büyüdükçe dertlerim de büyüdü, hayatın sorumlulukları da arttı. Keşke çocukluğumun o harika günlerine geri dönebilsem..