Hissizleşme var, boşvermıslık var, napabılırım?

Bazen insan üzülmeyi bile bırakır; çünkü üzülmek de bir emektir. Hissizleşme, kalbin vazgeçmesi değil, kendini korumaya almasıdır. Sürekli yük taşıyan bir ruh, bir noktada “artık hissetmeyeyim” diyerek nefes almaya çalışır.
Bu hâlden çıkmanın yolu, kendini sarsmak değil, kendine yaklaşmaktır. Büyük kararlar, büyük mutluluklar arama. Kalbin şu an ihtiyacı olan şey gürültü değil, sadeliktir. Az insan, az beklenti, az açıklama… Ama biraz dürüstlük: “Ben yorgunum.”Boşvermişlik her zaman kayıp değildir; bazen gereksiz ağırlıkları yere bırakmaktır. Asıl tehlike, kendini de bırakmaktır. Bunu yapmadığın sürece hissiz değilsin; sadece dinleniyorsun. Hisler geri döner. Çünkü gerçekten hisseden insanlar, tamamen kopamaz. Sadece biraz susar.