Sizin sarı kişiniz var mı?

Evet…benim de bir “sarı kişim” vardı.

Babam 5 sene önce hayattaydı ama asıl mesele bu değil. Asıl mesele; hayata hâlâ güçlü durduğu, sesinin güven verdiği, bakışlarının “ben buradayım” dediği zamanlardı. Ne olursa olsun arayabileceğim, kapısını çalabileceğim, susarak bile anlaşabileceğim biriydi.

O zamanlar hayat daha kolay değildi belki ama ben daha güvendeydim. Çünkü arkamı döndüğümde biri vardı. Düşersem kaldıracak, hata yaparsam azarlamadan düzeltecek, sustuğumda zorlamayacak biri. Ben aslında babamın kendisini değil, bende yarattığı hissi özlüyorum. O “yalnız değilsin” duygusunu. O “her şey çözülür” bakışını.

Zaman geçtikçe insanlar değişiyor, şartlar değişiyor, roller değişiyor… Ama bazı insanlar vardır; onlar değiştiğinde dünya da biraz değişir. Babam benim için öyleydi. Sarıydı çünkü karanlıkta bile sıcak bir ışığı vardı. Gürültüsüzdü ama etkisi büyüktü. Şimdi bazen zorlandığımda, içimden hâlâ onun 5 sene önceki haline dönüp:“Baba, bir şey soracağım…” demek geliyor. Cevabını tahmin etsem bile, o sesi duymayı istiyorum.