Nasıl dayanıyorsunuz?

Dayanmak çoğu zaman “güçlü olmak” değildir; gücün kalmadığı hâlde ayakta kalmaya razı olmaktır. İnsanı en çok yoran da tam burasıdır zaten. Hayatında hep olan birinin yokluğu, sadece bir boşluk bırakmaz;o kişiyle olabileceğin sen de eksilir. Alıştığın sesin susması, paylaştığın anıların artık sadece geçmişte kalması…İnsan buna mantıkla değil, yas tutarak dayanır. Bazıları şöyle dayanır:Anıları silmeye çalışarak.
Bazıları: Kendini oyalayarak.
Ama en insanca olanı şudur:“Evet, canım acıyor” demeyi kendine yasaklamamak.
Çünkü özlemek, zayıflık değildir.
Birlikte güldüğün günlerin artık gelmeyecek olması, o günlerin değersiz olduğu anlamına gelmez. Tam tersine… Bu kadar acıtıyorsa, demek ki gerçekten yaşanmıştır.
Zamanla şunu fark edersin:
Acı geçmez, yer değiştirir.
İlk başta boğazındadır, sonra kalbine iner,
bir süre sonra da seninle yürüyen sessiz bir yol arkadaşı olur. Eskisi gibi yakmaz ama varlığını hissettirir. Dayanmak dediğimiz şey bazen şudur:Her sabah uyanıp,“Bugün de onsuz bir gün olacak ama yine de yaşayacağım” demek.
Ve inan bana, şu an bunu sorabiliyor olman bile
zaten dayanmakta olduğunun kanıtı.
Sadece çok yoruldun… ve bu çok insani.

Ya bu tür ikili ilişkiler sadece kadın erkekle arasında olan evlilik bela sevgililik durumlarımla ibaret değildir iki kız arkadaş arasında
İki erkek arkadaş arasında da olabilir ya hep karşılıklı yani bir taraf iletişimi kopardığında diğer tarafında hatırlamasının anlamı yok uzaklaşıp gidiyorlar yani fazla anlam yüklemeye de gerek yok

Umut ederek. Yoksa zaten herkese mesafeliyim. Nasıl olsa aynı şeyler , aynı kayıplar tekrar yaşanabilir diye resmi olmayan bir ilişkiye sokmuyorum kendimi.

Eğlencesine takılmak istemiyorum. Ya gerçekten dostum olsun , eşim olsun ya da hiç olmasın.