Bir şeyleri sesli söyleyince duygularının netleştiğini fark ediyor musun?

Evet, bunu fark eden çok insan var ve anlattığın şey oldukça derin bir yere dokunuyor.
Sesli söylemek, düşünceyi zihnin bulanık alanından çıkarıp dış dünyaya taşımak gibi. Kafanın içinde her şey aynı anda var olabilir duygu, korku, çelişki… Ama ses olduğunda, cümle bir sıraya girmek zorunda kalıyor. O sırada zihin de netleşiyor. Sanki “hissediyorum”dan “anlıyorum”a geçiş oluyor. Bir de şu var. İçinde kalan duygu, biraz güvende saklanır. Ama ses bulduğunda artık inkâr edilemez hale gelir. Kendine bile daha dürüst olursun. O yüzden bazen bir cümleyi ağzından çıkar çıkmaz “demek gerçekten böyle hissediyormuşum” dersin. Psikolojik olarak da bunun bir karşılığı varKonuşmak, beynin duygusal bölgeleriyle mantıksal bölgeleri arasında köprü kuruyor. İç konuşma sesli konuşma geçişi, duyguyu düzenlemeye yardımcı oluyor. Ama senin yazdığında teknik bir şeyden çok daha fazlası var.“Belki de insan bazen kendini duyarak anlıyorum” demen…Bu, insanın kendi tanığı olma hali. Bazen başkasına değil, sadece kendimize anlatmamız yeter. Çünkü bazı duygular anlaşılmak için değil, duyulmak için bekliyor.

Bazen bir şeyi sesli söylediğim anda, içimde dolaşan o karışıklığın nasıl netleştiğine şaşırıyorum. Sanki düşünceler kafamın içinde birbirine çarparken, ses olunca yerlerini buluyorlar. İçimde bastırdığım duygular bile ses bulunca daha dürüst, daha gerçek geliyor. Belki de insan bazen kendini duyarak anlıyorum...
:D