Çaresizlik duygusundan daha kötü bir şey var mıdır?

Belki de çaresizlikten daha kötü bir şey yoktur, ancak çaresizliğin içinde gizli bir kapı vardır: Kabulleniş. Çırpınmayı bıraktığında, suyun seni kaldırdığını fark edersin. Çaresizlik, eski yöntemlerin işe yaramadığının ve yeni bir yol bulman gerektiğinin en sert sinyalidir. Daha kötüsü pişmanlıktır: Çaresizken elinden bir şey gelmez ve bu senin suçun değildir. Ama pişmanlık, elinden bir şey gelirken yapmamış olmanın yüküdür. Daha kötüsü yalnızlıktır: Çaresiz olmak zordur ama kalabalıklar içinde çaresiz ve anlaşılmamış hissetmek daha ağırdır. Daha kötüsü umudu yitirmektir: Çaresizlik geçici bir fırtınadır, ama umudu kaybetmek pusulayı kırmaktır; asıl o zaman yolunu bulamazsın. Barış...

Bence çaresizlikten daha kötü olan şey; kimseye anlatamamak… İçinde bir ağırlık vardır, taş gibi oturur ama dili döndüremezsin. Kimse anlamaz diye susarsın. Asıl yoran da o yalnızlık hissi. Çünkü insan, en karanlık anında bile ‘yanımda biri var’ duygusunu arıyor.

Çaresizlik geçer, o anın içinden çıkılır bir şekilde… Ama anlaşılmama duygusu bazen insanın ruhunda daha derin iz bırakıyor. Yine de şunu öğrendim: En dipsiz görünen an bile sonsuz değil. Bir yerden sonra hayat insana nefes alacak bir kapı açıyor. Yeter ki vazgeçmesin, kendi iç sesini tamamen susturmasın. İnsan en büyük gücünü çoğu zaman en kırıldığı yerde keşfediyor