Acı çekmekten korktuğum için ot gibi yaşıyorum?

Ergenken bir kez aşk ve arkadaşlık yüzünden kalp kırıklığı yaşadım. O zamanlar öyle bir acı çektim ki yemin ederim düşmanıma bile dilemem bunu. Hastanelere düştüm, canıma kastettim, ben benlikten çıktım. O kadar sevmiştim o kadar bağlanmıştım ki… O zamandan beri ne başka biriyle konuştum, ne yeni arkadaşlar edindim, be de birileriyle yakınlaştım. İçimde hep o eğer bağlanırsam ve sonu kötü biterse o tekrar düşeceğim kuyu geldi aklıma. Bu yüzden hayatımı ot gibi yaşadım, ev okul okul ev. Etrafımdakiler yeni insanlarla tanışıyor, seviyor, acı çekiyor, kavga ediyor, bir gün mutlular başka bir gün dertliler, ama duygudan duyguya atlıyorlar, ama iyisiyle kötüsüyle yaşıyorlar bu hayatı. Ben aralarında ot gibi kalıyorum, hiç sosyal etkileşimim yok. Sevenim yok, sevdiğim yok, vakit geçirdiğim yok. Şimdi arkaya dönüp bakıyorum da boş korku yüzünden boş yaşamışım.