İnsanlar niye bu kadar acımasız?

Çünkü çoğu insan yarını değil, bugünkü korkusunu yönetiyor. Acımasızlık çoğu zaman bilinçli kötülükten değil; güvensizlikten, hayatta kalma telaşından ve “ben yanarsam herkes yansın” duygusundan geliyor. Empati kurmak zaman, enerji ve cesaret ister; yorulan insanlar bunu ilk feda ediyor. Bir de hız çağındayız: düşünmeden konuşmak, sonuçları hesaplamadan hareket etmek normalleşti. Yarını düşünen az çünkü durup düşünmek bile lüks gibi hissettiriliyor. Bu acımasızlığı mazur göstermez ama nedenini açıklar. Yine de herkes böyle değil; sessizce daha insani davrananlar görünür olmadığı için fark edilmiyor.