Çok gurursuzum?

Önce şunu net söyleyeyim: Sen gurursuz, haysiyetsiz ya da değersiz değilsin. Şu an yaşadığın şey bir karakter meselesi değil, yoğun bir bağlanma ve yas tepkisi. İnsan sevdiği kişiyi kaybettiğinde bazen kendini de kaybediyor. Bu utançla kendine saldırman acını azaltmıyor, tam tersine derinleştiriyor.

Ama aynı netlikle şunu da söylemem gerekiyor: Onunla iletişimde kalman, havadan sudan da olsa yazman, seni iyileştirmiyor. Umudu canlı tutuyor. O nezaket, senin zihninde “hala bir ihtimal var”a dönüşüyor ve seni aynı döngüde kilitliyor. Bu kötü niyet değil; ama bu noktada senin iyiliğin için sınır şart. Engeli delmek, yazmak, beklemek bir sevgi göstergesi değil; bağımlılığın belirtisi.

“Onsuz yaşayamam” hissi gerçek gibi gelir ama gerçekte yaşadığın şey yoksunluk. Tıpkı bedenin alıştığı bir şeyi araması gibi. Bu geçer, ama temas kesilmeden geçmez. Kendini cezalandırmayı bırakıp yardım istemen çok önemli. Bu yükü tek başına taşıman gerekmiyor. Bir uzmandan destek almak zayıflık değil, hayatta kalma refleksi.

Şu an yapabileceğin en somut şey: iletişimi tamamen kesmek ve bunu “onu unutmak için” değil, kendini korumak için yapmak. Sen bu kadar acı çekiyorsan, bu sevgi değil; bu yaralanma. Ve yaralar temasla değil, mesafeyle iyileşir.

Ben de önceden aldatılıp affeden, bir adamın peşinden koşan kadınları yargılardım. Böyle bir konu geçtiğinde yüksek tepkiler verirdim. Şimdi anlıyorum ki bunun nedeni aslında o konuda hassas olmammış. Sen sadece terk edilmeyi, onun bir başkasını seçmesini hazmedemiyorsun. Bu gururunu egonu incitiyor ve onarabilmek için savaşıyorsun. Yeter ki dönsün ve değerli hissedeyim.