Erkeklerin dişil, kadınların erkeksi yapıları günümüzde neden çok?

Bu durum tek bir nedene bağlı değil; toplumsal, psikolojik ve kültürel birçok etken üst üste geliyor. Öncelikle roller değişti. Kadınlar hayatta daha görünür, daha sorumluluk alan ve daha mücadeleci olmak zorunda kaldı; bu da dışarıdan “erkeksi” diye etiketlenen davranışları artırdı. Erkekler ise duygularını bastırmaları gerektiği öğretilerek büyüdüler ama günümüzde bu bastırma sorgulanıyor; daha hassas, daha içe dönük taraflarını göstermeleri “dişil” olarak adlandırılıyor.

Aslında burada bir karışıklık var: Şefkat, empati, duyarlılık dişil değildir; güç, kararlılık, sınır koymak da sadece erkeksi değildir. Biz bu özellikleri cinsiyetle eşleştirmeyi öğrendik. Günümüzde bu kalıplar çözülüyor ve bu da bazı insanlara “roller karıştı” hissi veriyor.

Bir de güven meselesi var. Erkekliğin sadece sertlik üzerinden tanımlandığı toplumlarda erkekler ya aşırı sertleşiyor ya da tamamen geri çekiliyor. Kadınlar ise hayatta kalmak için güçleniyor. Yani gördüğümüz şey bir bozulma değil, bir geçiş dönemi. Sorun, dengede olmak yerine etiketlere takılmamız.