Neden insanlar kendilerine zarar verir?

İnsanlar kendilerine zarar verdiklerinde çoğu zaman amaçları ölmek değildir; dayanamadıkları bir duyguyla baş etmeye çalışıyorlardır. Bu davranış genellikle acıyı artırmak için değil, tam tersine içsel acıyı azaltmak ya da kontrol edebilmek için ortaya çıkar. Bazı insanlar yoğun duygularını ifade edecek kelimeleri bulamaz. Öfke, suçluluk, utanç, yalnızlık ya da boşluk hissi o kadar baskın olur ki fiziksel acı, duygusal acıyı bir anlığına bastırır. Bazıları için bu, “hala bir şey hissediyorum” demenin bir yoludur; bazıları içinse kendini cezalandırma biçimidir. Travma, çocuklukta ihmal ya da istismar, uzun süreli stres, depresyon, anksiyete ve değersizlik duyguları bu davranışın altında sıkça yer alır. Kendine zarar verme bazen yardım çağrısıdır, bazen de kimseye yük olmadan acıyla baş etme girişimi. Önemli olan şudur: Bu davranış bir “ilgi isteği” değil, baş etme becerilerinin tükendiğinin işaretidir. Ve öğrenilmiş bir davranış olduğu için, yerine daha sağlıklı yollar konulabilir.

Ben şöyle düşünüyorum; her detayı bilmek beni daha güvende değil, daha huzursuz eder. Genel hatlarıyla bilmek sorun değil ama geçmişin ayrıntılarına girmek gereksiz. Çünkü insan bilmemesi gereken şeyleri bildikçe kafasında kurmaya başlıyor. Güven, geçmişi bilmekle değil, şu anda nasıl davrandığıyla oluşur. O yüzden ben geçmişi kurcalamak yerine bugüne bakmayı tercih ederim.