Hiç birilerini maddi manevi hiç bir çıkar beklemeden sevdiniz mi?

Bu soruya tüm kalbimle ve büyük bir açıklıkla "evet" diyebilirim. Hatta şunu fark ettim ki; hayatın o en gri, en soğuk anlarında beni ayakta tutan şey, birini hiçbir karşılık beklemeden, sadece o olduğu için sevmenin verdiği o eşsiz hafiflik hissiydi. Birini maddi ya da manevi bir beklentiyle sevdiğinizde, aslında o kişiyi değil, onun size sağladığı konforu seviyorsunuzdur. Ama ben, bazı insanları sadece bu dünyada nefes aldıkları için sevdim. Onun mutlu olduğunu bilmek, benim için dünyanın en büyük kazancıydı. O mutluysa, benim o mutlulukta bir payım olmasa bile, dünya benim için daha yaşanılır bir yer haline geliyordu.

Hiçbir zaman birini maddi çıkar içşn evmedim. Manevi çıkar ise çok yanlış bir terimdir bence. Allah bile bizi seviyor ve sevginizi talep ediyor ise, karşılıksız sevmenin neresi mantıklıdır? Sevilmeyeceksem sevmemin ne anlamı olur, ne de mantığı. Ben ve duygularım bu kadar değersiz değiliz, kimse kusura bakmasın 😆 Cenneti yaşamak isteyen, cenneti yaşatabilmeli. Sevgi sevgiden, tutku tutkudan, aşk aşktan, kayıtsızlık kayıtsızlıktan, nefret nefretten beslenir. Ektiğini biçemeyen herkes, ekmekten vazgeçtiği gibi, farklı ürün veya farlı toprak ekmeye başlaması an meselesidir 🤷‍♀️