Bir mucize olsun mu?

Elbette…
Bir mucize olsun mu?
Bazen insan bu soruyu fısıltıyla sorar; çünkü mucizeler yüksek sesle çağrılınca ürkebilir.
Her şey vaktini bekler, derler ya… Bu bekleyiş boşuna değildir. Toprağın altında kök salan bir tohum gibi, görünmeden güçlenir umut. Zaman, acele edenleri yorar ama sabredenleri olgunlaştırır.
Şimdi olmaması, hiç olmayacağı anlamına gelmez. Bazı kapılar tam da erken çalındığı için açılmaz. Hayat, “henüz” demeyi sever; çünkü “henüz”, içinde ihtimali taşır. Ve insan bazen anlamaz ama geciken şeyler, kalbe daha yakışarak gelir.
Elbet bir gün…
Bir sabah uyanırsın ve fark edersin Beklediğin mucize bir anda değil, adım adım olmuş. Sen değişirken, kalbin genişlerken, sabrın derinleşirken gelmiş. O gün geldiğinde, “iyi ki o zaman değilmiş” dersin.
Çünkü bazı mucizeler tam zamanında gelir.
Ve tam zamanı… hep doğru andır.