Sen eski senmisin?

Ben eski ben miyim acaba, mazideki o kalbi kırık, kendini bulamamış, her şeyden bihaber, hatta kendinden bile bihaber, kendisiyle yüzleş (e) meyen o kız mıyım değilim lakin bazen öyle anlar oluyor ki tekrar o kız oluyorum sanki, kimse bilmiyor benim içten içe mazideki o kızın yüreğini, korkusunu taşıdığımı. Ya yine böyle davranırlarsa bana, ya yine kırarlarsa kalbimi diye sert görünüyorum dışardan ya da mesafeli ya da bazen belki de küçücük bir şeye abartılı tepki veriyorum, mazinin tortusu hâlâ üzerimde oluyor zaman zaman. Farkında olmamak güzel miydi acaba, bilmeden öyle cahil cahil yaşamak. Kendini korumak, gık diyememek, höt diyememek güzel miydi, şimdi farkındayım, kişisel gelişim kitapları okuyarak fark ettim, gördüm, duydum kendimi, bana yapılan zorbalığı da gördüm ve zorbalara küfürler ettim, öfkem doğru yerlere intikal etti, kitap okumak insana küfür ettiriyormuş, hep kandırdım kendimi, bu benim iyiliğim için böyle yapıyor diyerek lakin hissediyordum bana kötülük yapıldığını, açık açık yapanlar oluyordu ve ben yine savunamıyordum kendimi, şimdi müsaade eder miyim buna! Herkes beni kötü sandı, halbuki neye göre kötüyüm, kime göre kötüyüm, kendimi koruyamadığım için, saklayamadığım için mi kötüyüm, ikiyüzlü olmadığım için mi kötüyüm, ben ikiyüzlü değildim, dengesizdim, dengem yoktu benim, hem kim gerçekten kötü kalpli olan birisine kötü diyebilir ki, kötü olmadığım burdan belli, savunmasızdım ben, saf kalpliydim, cahilliklerim oldu lakin hiçbiri kötülükten değildi, herkes kötüsün diye damgaladı, kendileri aynı günahları işledi halbuki , aradaki tek fark benim kötülüğü elime yüzüme bulaştırmam oldu, annemin gözünde bile ben hep kötü oldum, kötü kalbli oldum, annem öyledir ya, sıfırcı öğretmenler gibi, dışardakiler hep haklı, kötü hep kendi çocukları, ondaki adalet duygusunu seviyorum lakin bize karşı da adaletli olmalı, olmuyor işte benim annem de böyle. Onun omzunda ağlayabilmeyi isterdim lakin ona göre hep ben suçluyum, onun yüzünden ben de kendimi hep suçladım, en haklı olduğum zamanlarda bile, herkes çelme taktı bana, ayarlarımı bozdular. Fark ettikten sonra ben nasıl eski ben olabileyim lakin tümüyle de ayrılmadım o küçük kızdan, hâlâ bazen yokluyor o küçük kız beni, hâlâ bazen o küçük kızın korkularını yaşıyorum, benim de suçlarım, günahlarım oldu elbette lakin beni ittiler kötü olmaya, mecbur bıraktılar, çünkü bana saygısızlık yapmayı kendilerine hak gördüler, gücü yeten yetene demek ki, en ötleği bile bana pervasız davranabiliyorsa ben nasıl höt demeyim, insanlar işine geldiği gibi algılıyor. Benim kavgam aslında kendimle, o bu şu bahane hepsi , beni doldurmak isteyenler var, biliyorum var, kendi yüklerini benim omuzlamamı isteyip yüksüz kalmak isteyenler var, anlatıyor anlatıyor yükünü bana, dolduruyor beni, ben dolunca kendi yüksüz kalıyor , hafifliyor, ben doluyorum, yoruldum, çok yoruldum artık, çok bıktım, aynı döngünün içinde boğuşmaktan ve bunu görünce değiştim tabii ki, herkes kendi yükünü taşısın, ben zar zor tanıdım kendimi, yüzleştim gerçeklerimle, utandım aslında utanılacak bir durum yoktu, geç büyüdüm, doğru dürüst arkadaşım olmayınca bağrına basan olmayınca tabii ki bocalarım, gerçekten herkes kendi yükünü taşısın, bunu görüyorum artık , laf taşıyıp beni boğan kişileri istemiyorum, benim derdimi sahiplenmeyenin dermanı olamam, kendini ayağa kaldırsın o kişi de , çünkü beni boğup kendi hafiflemek istiyor, yapamam bu kötülüğü kendime, kim ne yaparsa kendine yapar, umursamamak en güzel küfürdür, en zahmetsiz küfür ☺️ Evvelden birisi bana kötü davranınca kendime sen kötü insansın, sevilmeye layık değilsin derdim, şimdi ise onun işine öyle geliyor, gücü sana yetiyor, onun o pis gözleriyle bakma kendine, herkes görmek istediği gibi görür, onun algısı öyle diyip yapılan kötülüğü fırlatıyorum yapana, herkes yesin birbirini, yiyor da ben aradan çekildim, hakkımda nahoş nahoş düşünceleri olanlar var, ben de kendilerinin heveslisi, meraklısı hiç değilim, zaten kendimi tanımam epey bir zamanımı aldı , kendimi bulmuşken de kıyamam kendime, kim bana hangi gözle bakıyorsa Rabbim de ona o gözle baksın inşallah. Ben artık kendimden yanayım, o küçük kızın ellerinden tutuyorum, it ürüsün kervan yürüsün

Eskiden kendimi düşünmezdim çünkü annem değişik kendi kendime birşeylerin çaresini buldum mesela göz kararması yaşadım denge kaybı suyu buldum çare herşeye yararlı oldu insanlardan kurtulmama vesile oldu kendime değer vermeye vesile oldu kendi değerimi anlamaya insanların benim gibi olmadığını biliyorum annemin herşeyi abarttığının farkındayım düşmanlarım kimler farkındayım tecrübeler çok şeyler öğretti