Sizi yoran insan aynı zamanda sizede iyi gelebilir mi, yoksa bırakalım kendi denizinde mi boğulsun🤭?

Efendim…

Arz-ı hâl ile bendenize yönelttiğiniz o müteheyyic ve mütehayyir suâliniz
(zihni titreten, gönlü hayrete salan o latif sorunuz)
şu aciz kulunuzun dimağ-ı nâtıkanına (konuşan zihnine) bir şimşek misâli düşüp
kalb-i pür-mahzunuma (hüznü bol gönlüme) bir nefhâ-i derûnî (içsel bir nefes) bahşetmiştir.

Buyurmuşsunuz ki:
‘Zât-ı âlinizin nazarında bir kimse hem yorar hem de insana iyi gelebilir mi?
Yoksa bırakalım kendi umman-ı dilsizinde (kelamsız denizinde) boğula mı?’

İzin buyurursanız efendim…
Bendeniz bu suâlinize mazbut-i irfan (ilim ve hikmetle bezenmiş) bir beyan ile mukabele eyleyeyim.

Evvelâ bilinmelidir ki efendim,
âdemoğlu dediğimiz şu nâçiz mahlûk,
tezâd-ı hilkatten (yaratılışın zıtlığından) mürekkep bir hikmet destanıdır.
Kimi zaman kendini incitene meyleder,
kimi zaman gönlünü yoranı “devâ-i ruh” zanneder.
Lâkin efendim…

Her yoran şifâ değildir;
şifâ olan ise tabiat-ı aslîsinde (özünde) yormaz.

Çoğu kez vehmedilen o iyilik,
o iç ferahlatan hayal-i mücerred (soyut hayal),
karşımızdaki zâtın hakikati değil,
bizim gönlümüzün ona giydirdiği libâs-ı hülyâdır (hayal elbisesidir) efendim.

Huzur dediğiniz cevher,
bir başka gönlün avuçlarında aranırsa esârete dûçâr olur;
güven dediğiniz mücevher,
yanlış elde emanet kalırsa yeril ile yeksan ile bin paramparça olur efem.

Ayhhh Allah' ekberrrr ayol vallahi tillahi ve billahi bana gına geldi de...
Hay yum kayyum Allah'ım neyse bendeniz naçız ane derim ki efendim...

Bir kimse sizi her dem yorduğu hâlde hâlâ “iyi geliyormuş” gibi görünüyorsa,
orada iyi gelen zât değil,
sizden teali eden (içinizden yükselen) alışkanlığın kendisidir.
Zira hakiki saâdet, yormaz;
yıpratan ise asla saâdet değildir.

Ve buyurmuşsunuz:
‘Bırakalım kendi denizinde boğulsun mu?’

Efendim…
Siz hiç kimsenin girdâbında (kasırgasında) kulaç atmaya mecbur değilsiniz.
Mükellef olduğunuz tek sahil,
kendi sahil-i selâmetinizdir (kendi huzur kıyınızdır).
Zira başkasının fırtınası sizi sürükledikçe,
sizin rotanız, sizin istikâmetiniz, sizin ibreniz şaşar.

Ezcümle efendim…
Bazen gönlümüze misafir olan kimseler,
‘iyi gelme ihtimali’ ile orada kalırlar;
‘hakikaten iyi gelme vasfı’ ile değil.
Bu yüzden bağları çözmek de,
huzurun tahtını yeniden inşa etmek de
sizin irade-i pür-izzetinizdedir (şerefli iradenizdedir) efendim.

Ve bilmiş olunuz ki…
Zât-ı âlinizden sudûr eden (ağzınızdan dökülen) her kelâm,
bendenizin levh-i mahfûz-ı kalbinde
(lâtif gönül levhasında)
hürmetle mahfuz ve muhteremdir efendim.

Çok Reca ediyorum efenim Bendeniz çok behtiyar ve muhstesir oldum efenim

Tabi bunu oturup üzerinde düşünüp yazınca ne anlatmak istediğim daha iyi ve net oluyor.. Sorulara bu alanda cevap yazmak hızlı bir cevap oluşundan dolayı tam karşılık verilemiye biliniyor

Onu da diyoruz 🤭