İnsanları çabuk mu yoksa zor mu affedersin?

O özür kalpten gelmedikten sonra benim yüreğime intikal etmez, ayrıca özür dilemesine ne lüzum var, bazen davranışlarıyla da özür diler insan ağzından özür kelimesi çıkmadan, pişmanlık da özürdür.
Yaptıklarından utanabilmesi de özürdür kişinin lakin çıkarı için değil de kalbiyle özür dileyebilmeli insan. En güzeli özür dileyecek davranışlarda bulunmamak. Bana kötülük yapan kişilerden affettiklerim oldu, çünkü o samimiyeti hissettim, benim sert bakışlarımı olgunlukla karşıladı, hatasıyla düzgün oldu, zeytinyağı gibi üste çıkmadı, gözlerindeki pişmanlığı gördüm ve kalbim yumuşadı ona karşı, evet onu sevmiyorum lakin tüm haklarım helal olsun, yolu açık olsun lakin bazılarını zinhar affetmiyorum, bilerek , planlayarak şeytanlaşanlara hakkım helal değil, herkes affedilmeye layık olmuyor.
Bazılarından bin özür duysam yine affetmem ve kalpten kalbe giden bir yol var , bazılarını sevmesem bile zaman sanki unutturuyor ya da o kişiden bana gelen bir merhamet var ve benim yüreğim bunu hissediyor, o bazılarını affederken buluyorum kendimi, mühim olan samimiyet lakin bazıları samimi niyet için çok geç kaldı, geçti o tren artık, bazı hataların telafisi, samimi pişmanlığı yok, üstelik bu hatalar defalarca yinelenmişse, utanmadan. Kimilerine üzülüyorum kendileri gibi bir karaktersizle yaşadıkları için, onlar gibi olmadığım için de şükrediyorum Yaradan'a, bin şükür

Artık affetmiyorum. Affedince aynısını yapıyorlar çünkü.

Zor..