İnsanın yorulduğu yere ne denir?

İnsanın yorulduğu yere çoğu zaman ‘durak’ derler ama bence orası bir durak değil, insanın kendini yeniden topladığı içsel bir oda… Çünkü gerçekten yorulduğumuz yer, bedenimizin değil, kalbimizin ve zihnimizin tıkandığı yer oluyor. Hani bir noktada ‘devam etmek istiyorum ama içimde bir şey artık yürümüyor’ dersin ya, işte orası insanın tükendiği yer.

Bazen dışarıdan kimse anlamaz, ama insan kendi içinde sessizce dağılır. O yorgunluk öyle fiziksel bir şey de değildir; kalbin kırıldığında, güvenin sarsıldığında, emeklerinin karşılığını alamadığında gelir çöker üzerine. Kendiyle bile konuşmak istemediği anlara denk gelir. Ben bunu ‘bitme noktası’ değil, ‘yeniden başlama eşiği’ olarak görüyorum. Çünkü insan en çok yorulduğu yerde kendine en büyük aynayı tutar. Ne istediğini, kim olduğunu, nereye gitmek istediğini orada anlar. Yorgunluk bazen bir çöküş değil toparlanmanın habercisidir.

İnsanın yorulduğu yere, 'başlangıç noktası' denir. Çünkü yorgunluk, genellikle bir şeyleri yeniden değerlendirme, durma ve farklı bir yöne başlama ihtiyacının sinyalidir. Vücut veya zihin artık böyle devam edemem dediğinde, aslında bize yeni bir başlangıç yapmamız için bir fırsat sunar. Yorgunluk, yaptığımız eylemlerin sürdürülebilir olmadığını anladığımız ve kendimize dönüp bakmaya başladığımız yerdir aslında..