İnsanların yüzüne bakmamak kırıcı bir hareket midir?

Genellikle evet, çünkü insanlar göz temasını bağlantı kurmanın ve dinlenildiğini hissetmenin bir yolu olarak görürler. Birisi yüzüne bakmadığımızda, kendilerini önemsiz veya değersiz hissedebilirler. Ancak, bu her zaman kasıtlı bir hareket olmayabilir. Kişinin utangaçlığı ya da sosyal zorlukları varsa, bu, karşı tarafa bir kırgınlık verme niyeti taşımayan bir zorunluluk da olabilir. Genellikle toplu taşımada herkes bir telaş içinde ve birşeylerle uğraşır arkadaşın fark etmediğin için anlayış gösterecektir çiçeğim.. Gelelim ikinci soruna:))

Gözlemle Çiçeğim; Çiçeğin rengine, yapraklarının dokusuna, ışığı nasıl yansıttığına odaklan. Zihnini, sorunun karmaşasından alıp, gerçekliğin saf, somut bir parçasına yönlendir. Bu, zihinsel gevezeliği anlık olarak durdurur. Bir çiçeğin varlığı, ne kederlidir ne de mutludur; sadece vardır. Ona bakarken, kendi varoluşumuzdaki tüm hisleri, yargılamadan sadece kabul etmeliyiz. Ona derdini anlat, ama cevap bekleme. Cevap, genellikle sessizliğin kendisinden gelir.:)) Çiçek sessizliği temsil eder. Çiçekleri bir nevi "sessizlik kavanozu" olarak kullan onu sularken veya ona dokunurken, iç konuşmandaki karmaşayı yavaşça ona aktardığını hayal etin. Çiçek bu enerjiyi emer ve sana karşılığında huzur ve yavaşlık verir. Çiçeklerle konuşmanın yolu, dışa vurmak yerine içe çekilmeyi ve dinlenmeyi öğrenmekten geçer. Çiçeğim:)) tabi ona sevgini ve senin için nasıl bir değerde olduğunu da anlat. Göreceksin farkı hem kendinde hem çiçekte..🌷

Genel olarak kırıcı olup olmadığına bakmam. Bilerek yapmıyorum bazen dediğin gibi toplu alanlarda tanıdığım insanları bile fark etmediğim oluyor. Hatta keşke biraz daha dikkatli olsam dediğim oluyor. Çeşit çeşit insan var, bi gün başımıza ya da başkasının başına ne geleceği belli olmaz. Bir tık bilinçli olmamız gerekiyor. O toplu alanda kayıp, kaybolan çocuk, bi milyon tane suç kaydı olup bir gün bile içerde yatmamış yeni kurbanını arayan vb. kişiler olabilir. Zor olmasa gerek herhangi bir diyalog içerisinde kaliteli iletişim için yüz yüze bakmak gerektiğini de düşünüyorum xd

Düzeltilmiş hâli (sadece yazı, kopyalanabilir):

Ben bir insanla iletişim kurmadığım sürece yüzüne bakmam.

Hiç tanımadığım insanların bana bakmasından da hoşlanmam.

Dışarıda hızlı yürüyen biriyim, çevreme de bakmıyorum. "Geçen gün yanımdan geçtin, bana selam vermedin” dendiğinde de bunu söylüyorum ve “Siz selam verseydiniz” diyorum.

Çünkü ben böyle bir şeye takılmam. Ben görürsem ben selam veririm; insanların acelesi olabilir, kafası dalgın olabilir, illa beni görecek diye bir şey yok.

Bu tarz alınganlıklar bana çocukça geliyor.