İnsan çok istediği, sabah akşam hayal edip, kazanmak, başarmak ya da elde etmek için çabaladığı şeyden, ulaştığı vakit soğuyup, sıradan görüp, küçümseyip vazgeçer mi?
İnsanların verilen emeklere, yapılan fedakarlıklara rağmen yapabileceği kötü bir davranış biçimi değil mi narkörlük zaten? İnsanoğlu narkör olmasaydı böyle bi kavram olmazdı zaten. En basidi doğaya verilen zararlar, ağaçlar oksijen veriyor ama nerede görsek kesiyoruz, biri iyilik yapıyor, iyiliğin yapıldığı kişiyi alaşağı etmek veya aşağı çekmek için her şey yapılıyor. Onun için evrende ki en büyük narkör varlık insanoğludur.
İnsan nankörlüğe yatkın bir varlıktır, ama nankör olmak zorunda değildir. Hayat, bize verilenleri görmezden gelme kolaycılığını seçtiğimizde nankörleşiriz. Ben, kendimi ve çevremdekileri sık sık minnettar olmayı hatırlamaya zorluyorum. Çünkü nankörlük sadece başkasını değil, en çok da beni mutsuz eder.
Yani aslında o özlem duygusunu unutuyor diyorsun senseim, çünkü o zamanlar ulaşmak için çektiği bütün duygular bitti ve artık unutma süreci başladı, zamanla o yüzden unutup değerbilmemezlik çıkıyor ortaya, o kadar mantıklı ki senseim vu dediğin 🥹🥹🥹🥹
Anladım ve cidden çok farklı bir bakış açısı ve o kadar doğru ki aslında 🥹 o zaman aslında insan değil de hafızamız nankör oluyor, bu da bir çok şeyi değiştirir aslında
🤣🤣 o yüzden sadece beyni mantığı kullanarak ilerlemek de insanı nankörlüğe itebiliyor, his ve mantık dengesi belki biraz bunu çözer 🤣🤣 nankörlerden uzak olmak dileğiyle senseim kış kış nankörler
İlkler özeldir doğru senseim🤣🤣🤣 ben o açıdan değil çoookk başka bir açıdan düşündüğüm için hesapta bi kayma yaşandı 🤣🤣🤣 normalde ilk olan özel olan akılda kalıcıdır haklısın senseim 🤣🤣
Böylelikle hiç kör noktamız kalmıyor senseim😁😁😁 sen bi taraftan ben bi taraftan iki ayrı göz gibi görüp analiz ediyoruz 🤣🤣 benim göz arada şaşırıyor ama olsun toparlarım 🤣🤣🤣
Evet senseim o şans eğer kaçar giderse zaten artık ne dönüşü ne de pişmanlıkların faydası olur 🤣 o yüzden ikinci bir seçeneği kendimize sunmayıp tek ihtimal üzerinden yürümek lazım ki ihtimaller yükselsin
İnsanız, hepimizde bu duygu bir noktada var aslında. Hayal kurarken her şey büyülü ve ulaşılmaz geliyor; ama ona sahip olduğunda sıradanlaşabiliyor. Çünkü beynimiz yeniliği seviyor ve bir şey alışıldık hale gelince heyecanı azalıyor. Bu “nankörlük” değil, insan doğasındaki doyumsuzluk belki de. Belki de asıl mutluluk sahip olduklarını fark edip değer verebilmekte gizlidir. 🌱✨