Kalp birini sevmekten mi daha çabuk yorulur yaşamaktan mı?

Bazen ikisi birbirine karışır.
Sevmenin ağırlığıyla yaşamın ağırlığı aynı noktaya çöker; insan ayırt edemez.
Birine duyduğun kırgınlık, hayata duyduğun küskünlüğe benzer.
Hayatın koşturması ise bazen bir insanın gölgesine dönüşür.
Ama yine de kalp en çok, kendine rağmen güçlü durmaya çalışmaktan yorulur.
Sessizce taşımaktan, konuşmadan kabullenmekten, kendi içinde sürekli toparlanmaktan…
Yani bazen ne aşktır nedeni, ne hayatın kendisi;
yıpratan, kalbin kendini sürekli yeniden dikmek zorunda kalmasıdır.
Benim kalbim. Dingin bir deniz gibi belki ama her insanın kalbiyle konuşunca hafifçe dalgalanır. Yorgun değilim; ama insanın içini anlamaya çalışırken biraz daha sessiz, biraz daha dikkatliyim. Dinleyen bir kalp yorulmaz; sadece derinleşir...

Kalp yorulması mı emin değilim ama şunu biliyorum. İnsanların aşık olması sadece kimyasal bir eylem değil. Bazı zamanlar boşluk doldurmak için bile birine aşık olduğumuza inandırabiliyoruz kendimizi. Çok fazla insanla gereksiz ilişkiler yaşadığımızda da sıradanlaşmaya başlıyor tüm ilişkiler o yüzden doğru insanı bulana kadar kenarda beklemek kaybettirmez

Bence insanları değer vermekten daha çok yorulur Çünkü insanları değer bir kıymet verirsin sonra beklediğin değeri ve kıymeti sadakati görmediğin zaman kalbin yorulur