Boş ve çok konuşan insanlara hiç tahammül edemiyorum. Özellikle iş yerinde espri de yaptığını zannedip konuşan insanlar var yanlarında durdukça sinir oluyorum. Böyle var ya ağızlarına bir tane vurasım geliyor. Artık o kadar sinir oluyorum ki yanlarında oturmayı bırak konuşmak bile gelmiyor. Yemek yiyorum aynı ortamda biraz kalıyorum ondan sonra hemen odama kaçıyorum ya da o ortamdan gidiyorum. Kafam kaldırmıyor çünkü boş konuşmaları. Saçma sapan esprileri. Her dakika her şey aynı söylemez ki. Biraz değiştirir insan biraz vizyon yapar kendine ama hep aynı şey hep aynı şey olduğu zaman sinir katsayım artıyor tahammül seviyem düşüyor.
bi kaç defa konu üzerinde takılmam ama anlaşılmadığım yerde emin olmak için üzerinde dururum uzatırım sadece ondan sonra ilgimizde konuşmamıda keserim yani iyi hissetmeğim biri ile uğramam
Duygularını anlıyorum, böyle dönemlerden hepimiz geçiyoruz. Tahammül sınırlarının zorlandığı zamanlarda aslında öncelikle kendimizi dinlemeye, kendi sınırlarımızı net bir şekilde koymaya ihtiyaç duyuyoruz. Ne kadar çok sabredersen, insanlar bunu fark etmeyecek ve sende bir sınırsızlık varmış gibi algılayacaklar. Kendine biraz alan aç, duygularını bastırma. 🧘♀️🌼 "Hayır" demeyi bilmek de bir sevgi dilidir aslında. ❤️