Evrimsel dürtülerinizle mi hareket edersiniz?

Yağmur başladığında hep aynı sahne yaşanıyor: İlk damlalar düşünce çoğu insan önce bir duraksıyor, sonra yağmur biraz daha hızlanınca panikle yollarını hızlandırıyor. O an sanki herkesin tek bir düşüncesi var: “Bir an önce eve yetişmeliyim.” O telaşla koşmaya başlıyorlar ama ilginçtir, ne kadar hızlanırlarsa aslında o kadar çok ıslanıyorlar. Ben de bu durumu izlediğimde hep şunu düşünüyorum: Yağmur şiddetlendikçe insanların içindeki o küçük “kaçma” dürtüsü ortaya çıkıyor. Sanki yağmur bir tehditmiş gibi… Oysa çoğu zaman yağmur sadece yağmur; sakin olunca daha az ıslandığını, panikleyince ise daha çok suyu üzerine çektiğini bile fark etmiyorsun. Bu durum bana insanların sadece hava olaylarına değil, hayata karşı da benzer tepkiler verdiğini düşündürüyor: Bir şey ne kadar üstümüze geliyormuş gibi hissedilirse, biz de o kadar kontrolsüz tepki veriyoruz.