Aklınızdan silinmesini istediğiniz bir anı veya olay var mı?

Bazı şeyleri unutmak ister insan…
Çünkü bazı anılar, kalbin üzerinde yıllarca taşınan bir yük gibidir. Gözlerini kapattığında bile gitmeyen yüzler, Kulaklarında hâlâ çınlayan cümleler, Hiçbir zaman tamamlanmamış hikâyeler…

Unutmak ister, çünkü hatırladıkça içi yanar.
Bir yandan da bilir ki bu acı, kimsenin göremediği bir yerden sessizce kanar. İnsan sustukça derinleşir, Derinleştikçe de çıkmaz bir yere dönüşür.

Ama ne tuhaf… Unutmak isterken aynı anda unutmaktan korktuğu şeyler de vardır.
Bir zamanlar gülümsediği bir bakış, Kalbine dokunan bir ses, Yüreğini ısıtan küçücük bir an bile… Sanki son kalan ışığıdır insanın.
Onu kaybetmek, tamamen karanlığa gömülmek gibidir.

Hayat böyle bir yer işte;
Hüzünle mutluluğun aynı anda var olduğu,
Bir anının can yakarken diğerinin nefes verdiği bir yer…İnsan bu iki uç arasında savrulurken yorulur,
Ama yine de bırakmaz geçmişini. Çünkü bazen acının kendisi bile insana “yaşadım” dedirten tek şeydir.

Ve belki de en acı gerçek şudur:Unutmak istediklerin hep kalır, Kalmasını istediklerin ise sessizce uzaklaşır. Geriye ise, insanın içinde taşıdığı uzun bir sızı kalır…