Kimsenin hayatında her şey yolunda değil. Çünkü yolunda olmamak da hayatın bir parçası.
Zaman zaman inciniriz; kalbimizi sıkan anılar, bizi çaresiz bırakan yollar, içimizde yankılanan sorular... Ama işte tam da orada, o kırılma noktasında saklıdır büyümek. Bazen bir vedadan öğreniriz sevdiklerimize daha sıkı sarılmayı. Bazen bir başarısızlık, bizi doğru yolu bulmaya iter ve bazen de bir sessizlik anında, kendi iç sesimizi yeniden duyarız.
Öğrenmek; yaşamın her adımında, her yüzleşmede gizlidir.
Büyümek ise sadece yaş almak değil, o derslerin Ruhumuza kattığı derinliktir. Alıntı
İyi geceler, iyi uykular , tatlı rüyalar diliyorum 💐🌹
Bence büyümek sadece yaşla ilgili bir adım durum değil insan hayatta ölümün gerçekliğiyle yüzleştiği zaman ve dünyanın aslında fani olduğunu anladığı zaman ve bir gün sevdiklerinin yanında olmayacağını ahiret hayatına geçeceğini ve Bir günde bize onların yanına gideceğimizi bildiği zaman gerçeklerini yüzleşiyor ama çoğu zaman bu yüzleşmeden kaçıyoruz
Bunun olacağını biliyoruz ama evet yüzleşmeden kaçıyoruz ta ki en sevdiğimizi kaybedene kadar. Bu gerçeği bilmekle yaşamak arasında gerçekten çok büyük fark var😢😥
Hayatta bazı şeyleri bilerek yaşamak daha güzeldir hayatın mutlu yanlarını da görebiliriz kötü yanlarında görebiliriz buradaki sıkıntı ne biliyor musunuz belki de bazen Bu fani dünyadan ahiret hayatını geçtiğimizde belki de diyeceğiz ki bizim dünyada yaşadığımız hayat hayat değilmiş ama önemli olan bu dünyada nasıl yaşadığınız
Bir şeylerin yolunda olmaması bile bir yoldur. O yol sadece alışılmış düz yollardan değil biraz daha çukurlu taşlı yollardır. O taşları yoldan süpürmek ya da takılmadan yürümek bile ilerlemektir. Yani ilerlemek için yolun düz olması gerekmiyor, insanoğlu taşları hep bahane etmiştir olduğu yerde kalmak için 🙃
Soruya gelirsekte, büyümek küçükken hayal edip büyüyünce hayal kırıklığına uğratan bir şeydir. Küçükler büyümek, büyükler küçülmek istiyor ve yine yeniden insanoğlu asla yetinemiyor ve mutlu olamıyor 😀
Büyümek yaş ile ilgili değildir asla. Eğer insan hayatının ipinini kendi ellerinde değilde bir başkasının eline bırakmışsa büyümemiştir tıpkı bir çocuğun anneye muhtaç olması gibi bir şey. İnsan bireyselleştikçe büyür..
Büyümek, hem fiziksel hem de duygusal olarak gelişmek, kendini ve dünyayı daha iyi anlamak demek. Genellikle sadece yaşla ilgili değil yaşadıklarımızla ve öğrendiklerimizle şekillenen bir süreç. Sorumluluk almak, zorluklarla yüzleşmek, başkalarına karşı empati göstermek
Benim için büyümek daha çok bilgi birikiminin artması, sorulara daha derinlemesine yaklaşabilmek, bakış açılarımın genişlemesi ve insanların duygusal hallerini daha iyi anlayabilmekle alakalı. Yani bir anlamda, daha bilinçli ve dikkatli olmak diyebiliriz.
Bunun için yetimhanelere bakmanızı tavsiye ederim. Kimisi daha çocukken yetişkin olmak zorunda bırakılmış, kimisi de hiç çocukluk ne bilmemiş... Benim için büyümek, insanın olgunlaşmasıdır. Yaş fark etmez. Çünkü herkesin olgunlaşma zamanı farklıdır. Ve sanırım bende çocukken büyük olanlardanım.
Büyümek, aslında incinmeye cesaret etmekle başlıyor, değil mi? İnsan her yara aldığında bir şey öğrenir ve biraz daha derinleşir ruhu. Ben de büyüdüğümü, hayat yolunda kaybolup sonra kendimi bulduğum anlarda hissettim. Yanlış insanların öğrettiği acı derslerle, hatalarımın tamamen benim kontrolümde olduğunu fark ettiğimde... O dönüşümlerde büyümenin ne kadar sancılı ama bir o kadar da özgürleştirici olduğunu anladım. 💕🦋
Bunun için yetimhanelere bakmanızı tavsiye ederim. Kimisi daha çocukken yetişkin olmak zorunda bırakılmış, kimisi de hiç çocukluk ne bilmemiş... Benim için büyümek, insanın olgunlaşmasıdır. Yaş fark etmez. Çünkü herkesin olgunlaşma zamanı farklıdır. Ve sanırım bende çocukken büyük olanlardanım..
Ben büyümenin yaşla alakalı olduğunu düşünmüyorum çünkü insanı büyüten yaşadıklarıdır hayal kırıkları üzüntüleridir birinin hayattindan çıkışı birinin kaybı hataları büyütür insanı yoksa diğer türlü yaş alır ama içinde hep büyümeyi bekleyen bir çocuk vardır ve çocuk hiç büyümez...
Annemi haksız buiduğum , küçükken bunu neden böyle yapıyorki diye içten içe kızdığım her şeyde aslında neden öyle davrandığını anladığım an büyüdüğümün farkına vardım...
Aslında hep sorumluluk sahibi olarak büyüdüm. Ama yaşamda döngüyü , yazgiyi biz çizmiyoruz. Biranda yanlış teşhis yapılınca babam yatağa bağlı olmak zorunda kaldı. Babamın yuruyememesine mi üzüleyim? Anneme , babamın işlerine mi odaklanayim? Sorumluluklar , isler ile başbaşa kalınca büyümek zorunda kalıyor insan
valla hep olgun ve sorumluluk sahibiydim çocukluğumu gençliğimi pek yaşamadım diyebilirim ama sanırım annem gittikten sonra neşemde gitti yaşım bir anda daha da büyüdü sanki bilmiyorum öyle geliyor bana 😔
Yaşanılan hayal kırıklıkları ve olumsuzluklar insanı büyütür olgunlaştırır. Çocukluğunu yaşayamaz, çocukken bile büyük bir insan gibi davranmak zorunda kalır. Bazende neyin doğru neyin yanlış olduğunun farkına varmasıyla büyüdüğünü anlar.