Sade biriyim ama lüks bir yerde yaşamak zorundayım. Ruhumu nasıl koruyabilirim?

İnşallah

orada hiç rahat edemeyecem ben kendimi bilirim. Yalnız takılıp evimi oldukça sadeleştirerek rahat bir nefes alabilirim belki

İster istemez insanlarla bir arada olacağız ama çoğu lükse tapan türden. Yoksa iletişim kurmada problem yok aksine ben insanlarla iletişim kurmayı severim.
Ortam ne kadar ışıklı lüks olsa da kendi içimde sadeliği korumak istiyorum ve ne yazık ki böyle bir yerde zor olacak. Kendi içimdeki sadeliği nasıl koruyabilirim onu bilmiyorum. Mesela en basitinde orta model bir araba almak istiyorum ama iş saygınlığı denen şey yüzünden üst model bir şey olması gerekiyormuş. Herkes üst modeller kullandığı için bu iş arkadaşlarımızla aramızda güven eksikliğine bile sebep olabilirmiş. Müdür beyin şahsi bir yardımcısı var o çalışırken gelir ayakkabısını çıkarır ayaklarına parmak aralarına kadar masaj yapar. Ben görünce bile rahatsız oluyorum. Başkalarını ve ortamı değiştiremem ama kendi bakış açımı değiştirmek benim elimde. Etraftaki şatafata rağmen kendi içimde huzurlu kalabilmeliyim

Ayak mevzusu da yaşam tarzı durumu. Müdür memnun yardımcısı memnun. Bana uymayabilir ama kendimin farkında olarak bilinçli bir şekilde ilerleyecem.

Zeki değil de daha çok kendim olmaya önem veriyorum diyelim.
Haklısınız görünce kendime göre uygun bir yol bulurum. Tek korkum olur da etkilenip onlar gibi olursam sebebiyleydi.
Bakış açınızı olgunca bulduğum için başka bir konuda düşüncelerinizi merak ediyorum. Yukarıda başka birine daha sordum ama konuyu başka yöne çekti cevabımı alamadım.

Teşekkür ederim.
Şimdiye kadar bana hep kendi istediklerini yaptıran biri vardı. Hayatımla ilgili bütün kararlarıma müdahale eden narsist bir kişilik. Bir süreden sonra durup kendime baktığımda kendime ait hiçbir şey görmedim, hep o ne ister diye çabalamışım. Geleceğimi etkileyecek çok istediğim bir karar almak durumundaydım ama o kişi buna engel oldu. Geleceğime bile kendi yön vermek istedi. Biraz da yılların biriktirdiği öfkeyle ona karşı çıktım. Onun bağırışlarına, öfke krizlerine rağmen dinlemeden ondan uzaklaşıp kendime istediğim gibi bir hayat kurdum ve kurduğum hayatımda çok mutluyum. İlk defa yaşadığımı hissediyorum. Şimdiye kadar sürekli bana "Eğer bana karşı çıkarsan çok üzülürsün. Bensiz yaşayamazsın." diyordu ama aksine hiç olmadığım kadar huzurluyum.
Asıl sorun; son zamanlarda onsuz mutlu olabildiğimi ve kendime istediğim gibi bir hayat kurmayı başardığımı ıspatlama ihtiyacı hissediyorum. O kişi benim aksime lükse bayılır ve ben bazen kendimi sırf ona ıspat edebilmek için arabamın veya marka ürünlerin fotoğrafını çekip ona atarken buluyorum. Bu durumu istediğim için değil sadece o kişi anlasın diye yapmak istiyorum ama ben bu değilim. Mutluluğumu şimdiye kadar kimseye ıspat etme gereği hissetmedim. Hatta eğitim hayatımda aldığım ödüllerden gazeteye çıkınca haberleri oldu. Ama şimdi sırf ona başardığımı ve sonunda kendim için doğru kararı aldım deyip bunu ıspat edebilmek için kendimden uzak davranıyorum.
Evet ondan kurtuldum ama ben böyle yaparak eli sürekli üstümdeymiş gibi hissediyorum. Artık burada onun sözü geçmiyor, sadece ben varım ama kendim gibi davranmadığımı görüyorum bazen.

Ispatlama duygusundan ben de uzaklaşmak istiyorum çünkü bu ben değilim. Sadece o kişiye karşı böyleyim. Sırf ona bir şeyler ıspatlamak için de olmadığım biri gibi davranmak istemem.

İşiniz bitince isterseniz buraya yazarsınız. Çok uzun yazdım hepsini okumuş olmanız bile takdire şayan teşekkür ederim.

Hafife almıyorum çünkü benim üzerimdeki etkisi çok ağır oluyor. Fiziken ondan uzakken hala onu düşündüğüm için kendime kızıyorum. Ona karşı içimde birikmiş bir öfke var öfke de duymak istemiyorum. şu an bana uzak. Düşüncelerimden de uzak olsun isterim.

Yok saymak işte bu mis gibi. Düşüncesi bile iyi hissettiriyor. Aslında bunu kendime ben yapıyorum. Okyanus ve dere benzetmeniz cuk oturdu. Okyanusa alıştığımdan mıdır bilmem ama kendimi bir damlacık suda boğmaya çalışıyorum. Yüzümde tebessüm görünce bile öfkelenen birini bu kadar takmamın sebebi o kişinin annem olması. Başkası olsaydı herhalde çok daha kolay olurdu bir anda silerdim. Hayatım boyunca onun kadar hiç kimsenin beni bu denli incitmesine izin vermedim.

Tabii sıkıntı yok söyleyebilirim.
25 yaşındayım. Babam hayatta ama çok ön planda değil. Nasıl desem sakin ve teslim olmuş gibi. Çok anlayışlı ve merhametlidir. Çocuklarına çok düşkün.

Son zamanlarda anladığıma göre narsist kişilik yapısına sahip ama herhangi bir tıbbi teşhis filan konulmadı bu sadece benim görüşüm. Bir anda olan bir şey değildi, hep böyleydi.

Ona karşı hissettiğim asla kin veya nefret değil. Onun için çok üzülüyor ve onu çok özlüyorum ama yakınlaşamıyorum. En ufak bir yakınlaşmada incitiyor. Araya mesafe koydum rahatladığımı hissettim telefonla arayıp durumu sürdürdü. Telefonla konuşma sıklığımızı azalttım. Onunla nasıl davranacağımı bilmediğimden uzaklaşmayı seçtim, bundan memnun değilim. İyi olmasını çok istiyorum ama başka türlü ne yapılır hiç bilmiyorum.

Onun tek derdi otorite. Üzerimde otoritesini kurmak istiyor ve bunu yapamadığında öfkeleniyor. Mutsuz olayım sürüneyim öleyim ama onu dediği şekilde olayım ister.

Akıl verebilirsiniz sorun yok. Bazen aynı olaya her insan farklı bakabilir ben de bu yüzden sizin bu konudaki düşüncelerinizi merak ettim ve yanılmadım çok yardımcı oldu teşekkür ederim.
Şöyle ki ben bunu da denedim ama o kadar kırıldım ki tekrar adım atacak ne tahammülüm ne de cesaretim var. Onu değiştirmeyi bıraktım, artık kabullendim. Şimdi sadece kendimi korumaya ve yaşadıklarımı atlatmaya çalışıyorum. Ondan uzak kalmak bu konuda iyi geldi. Kalbimde soldu sandığım çiçekler yeşerdi, çok hafifledim, kuş gibi özgür olduğumu hissediyorum ama bu durum onu sinirlendiriyor. "Benim müdahalem olmadan nasıl benden uzakta mutlu olabilir" diye düşünüyor. Onun böyle düşünmesi üzücü de olsa yanlış da olsa böyle düşünüp sinirleniyor ve kendisini üzüyor. Beni üzen de onun üzülmesi. Bana "Eğer benim dediğimi yaparsan mutlu olacağım üzülmeyeceğim" diyor ama bu sefer de kendimi ona tam anlamıyla feda edeceğim, bana dair hiçbir şey kalmayacak. Kendim ile onun arasında kalıyorum. Ne kendimi yakabiliyorum ne de vicdanıma söz geçirebiliyorum

Rica ederim.
Olabilir insanlık hali.