"Günahını almak için sıraya girerler, gönlünü almak için kapın çalınmaz" sözüne katılıyor musunuz? Size bu cümle ne hissettirdi?

Bu sözü ilk okuduğumda içim cız etti. Hemen aklıma, kendi hayatımdaki haksız yere eleştirildiğim anlar geldi ve yalnızlık hissettim. Beni yargılamak için ne kadar çok insanın hazır olduğunu, ancak gerçekten yardıma ihtiyacım olduğunda ya da bir gönül yarası taşıdığımda etrafımdaki kalabalığın nasıl da birden bire azaldığını anımsadım. Üzüldüm, çünkü bir insan olarak benim de en çok değer verdiğim şey, hatalara odaklanmak yerine birbirimizin yaralarını sarma yeteneğimiz. Bu söz, sanki bize 'İnsanlardan çok fazla empati bekleme,' diye fısıldıyor gibi. O an öfkelenmek yerine, bu duruma neden olan toplumsal eğilimi sorguladım ve daha nazik, daha destekleyici bir dünya hayal ettim."

Herkes diline günahını dolarken, kimse yüreğine gönlünü sığdırmaz. Çünkü yargılamak kolaydır, ama anlamak cesaret ister. Ve en büyük kırgınlık, hâlâ iyi olup kimsenin bunu görmemesidir.