"Yılan gibi" birini tanıyor musun?

Yılan gibi biri deyince aklıma direkt o sinsiliği meslek edinmiş, tatlı konuşup içten içe plan yapan insanlar geliyor. Ve yılanın bazen en yakınında saklandığını, bazen tek bir hamlenin bir aileyi nasıl dağıttığını gördüm. Eskiden iki halam vardı…Şuan görüşmüyoruz. Görsen dersin ki Aile demek bunlar demek. Sürekli gülümseyen, sürekli biz biriz diye konuşan tipler. Ama meğer o gülümsemelerin altında bambaşka bir yüz duruyormuş…Bir de eniştem vardı. Hani bazı insanlar vardır ya, adam gibi dururlar ama içlerinde tam bir dolandırıcı ruhu taşırlar…Tam öyle biriydi. Babam onlara sonsuz güvenirdi. Onlar bizim ailemiz, kötü düşünmeyin derdi.

Keşke düşünseydi. Bir gün aralarında gizli gizli bir plan yapmışlar. Babamın imzasını alacak bir yol bulmuşlar, belgeleri hazırlamışlar. Ve babamın haberi bile olmadan evimizi satmışlar. Babam bunu ancak iş işten geçtikten sonra öğrendi. Eve geldiğindeki yüz ifadesi… hâlâ aklımda. Nasıl söyleyeceğini bilemiyordu, sesi titriyordu:Ev… bizim ev… artık bizim değil. Ama daha kötüsü sonra ortaya çıktı. Evi sattıkları kişi, normal bir alıcı değil, mafya bağlantıl biriydi. Adam parasını vermiş, sözleşmesini almış, işi ciddiye bağlamış. Babam bir anda hem evsiz kaldı, hem parasız, hem de mafya gibi bir gücün karşısında durmak zorunda kaldı.

Halamlar ve enişte?

Çoktan ortadan kaybolmuştu. Sadece pis bir gülüş, bir telefon kapatma sesi ve koca bir boşluk kalmıştı geriye. Mafya adamları birkaç kez babamın kapısına geldi. O iş bizlik değil, paranı geri al diyemedik ki…Para halalarda, ev adamda, ortada bir tek babam kalmıştı. Babam ne korkusunu belli etti ne öfkesini. Ama içten içe yıkıldı. Bir gecede yıllarca kurduğu düzen elinden alınmıştı. Bu ihanetin, bu baskının, bu korkunun ağırlığı onu tüketti…Her geçen gün biraz daha soldu, biraz daha içe kapandı. Stres, üzüntü, hayal kırıklığı, tehdit…İnsanın kalbi hepsini bir arada taşıyamıyor. Ve sonunda babam… dayanamayıp gitti. Doktorlar bile “Böyle ağır bir stres, böyle bir çöküş… bedeni bitirir” dedi. Evi alan adamlar gelip babamın öldüğünü duyduğunda bile şaşırmadılar:Bu işler insanı yer bitirir dediler.

İşte o gün öğrendim:

Yılan gibi insanlar bazen seni düşmanın değil, “ailem” dediğin kişiler sokar. Ve en acı darbeyi de en güvendiğin verir. O yüzden biri fazla tatlı konuştuğunda, fazla iyilik yaptığında…Ben artık otomatik olarak şunu düşünürüm:

Gerçekten iyi misin, yoksa sadece sokacak doğru anı mı bekliyorsun?

Evet… maalesef hepimizin hayatında bir dönem denk geldiği o yılan gibi insanlar oluyor. Ben de tanıdım.

Hani dıştan güler yüzlü, tatlı dilli görünen ama içten içe seni başka birine anlatan… Seni dinliyormuş gibi yapıp aslında bir sonraki hamlesini planlayan… Yanında masum, arkanda saldırgan olan tipler var ya, işte onlardan. Onlarla ilgili en acı gerçek şu:

Sen ne kadar iyi olursan ol, onlar hep bir yolunu bulup seni kötü hissettirmeyi başarıyor. Çünkü niyetleri temiz değil. Karşılık beklemeden bağlanmayı bilmezler, çıkarı bitince yüzleri de değişir. Ama zamanla öğreniyorsun…Kim gerçekten dost, kim seni sadece kullanişi bitince at mantığıyla hayatında tutuyor. Ve fark ettiğin anda uzaklaşmak, kendine yaptığın en büyük iyilik oluyor

Ve öğrendiğim şey şu:

İnsanları olduğu gibi kabul edersin ama herkesi hayatının merkezine koymazsın. Bazıları uzaktan bile fazla geliyor.

Uzak olsunlar bizlere arkadaşım🌸