Siz yorulduğunuzda veya ihtiyaç durumunda kime sığınır, kiminle dertlesirsiniz?

Günlüğüme dertleşirim o da canlı olmadığı için. Onun dışında kim olursa olsun dinlemiyor. Ya yargılıyor ya umursamıyor. Bu da beni daha çok kırdığı için artık hiç kimseye hiç bir şey anlatmıyorum zira herkesten her şeyi beklediğim gibi kimseden bir beklentim yok.

Ruhen yorgun düştüğümde ki bu son zamanlarsa senelerde çok nadiren oluyor günlüğümü açarım onunla sohbet ederim (kendi içim ile) ve aklımdakilerini kağıda dökünce zaten boşalmış oluyor ve rahatlıyorum. Bu şaka değil gerçek ve herkese tavsiye ederim 😀

Eğer ki insanın dostu var ise ya da anlatabileceği birleri bence bu da çok güzel, sadece ben yakalayamadım o noktayı kimsede.

Öyle bir limanım olmadı zira o liman hep bendim 🙃