En zorlandığınız anlarda kimin yanına gidersiniz?

Merhaba
En zorlandığım zamanlarda ablama sığınırım
Ablam benim ulu çınarım gibidir. Bilirim onunla ağlayıp gülebileceğimi ve bilirim ben tebessüm edersem içime kahkaha serpeceğini.
Yenildiğim zaman da elimi tutar, yanıldığım zaman da ve ona öğrettiği her şey için minnettarım...
O yüzden sevdiğimi söyleyebiliyorum fısıltı olarak değil, telefonu kapatmadan bunu bilme hakkını teslim ediyorum ki kalbimdeki yerini bilsin.
Bizim sevdiğimiz insanlara ihtiyacımız, onların da sevildiğini bilmeye ihtiyacı var. Bunların ötesinde geçen ömür saman kıvamındadır.

Asıl öyle anlarda kimsenin yanına gitmiyorum ben, gitmek istesem elbette var çevremde güvendiğim kişiler fakat daha çok yalnızlığa sarıldığım için uzak duruyorum her şeyden ve herkesten. Kendi kendime halletmediğim ve kendi kendimi iyileştirmediğim sürece atlatamıyorum bir şeyleri. Önce yalnız kalıp, neye canımı sıktıysam ya da üzüldüysem gece gündüz düşünüp, o düşüncelerin içinde kaybolup, duygularımı dibine kadar yaşamam gerekiyor. Sonrasında yavaş yavaş toparlama seviyesine geçebiliyorum ve böyle olduktan sonra aynı olayı ya da durumu tekrar yaşasam dahi bir önce ki kadar etkisi olmuyor çünkü alışıyorsun...

En sevdiğim ve sevildiğim annemin yanına. Aslında yalnız kalmayı tercih ederim ama o beni anlayan koşulsuz şartsız seven tek insan :) derdimin ne olduğunu anlatırsam dinler, anlatmak istemezsem sadece yanımda olduğunu hissettirir. Paha biçilemez. Anne terapisinin önüne hiç bir şey geçemez. Benimle ağladığı zamanları biliyorum. Annem gibi seven birini bulursam (: evlenicemm