Merhaba En zorlandığım zamanlarda ablama sığınırım Ablam benim ulu çınarım gibidir. Bilirim onunla ağlayıp gülebileceğimi ve bilirim ben tebessüm edersem içime kahkaha serpeceğini. Yenildiğim zaman da elimi tutar, yanıldığım zaman da ve ona öğrettiği her şey için minnettarım... O yüzden sevdiğimi söyleyebiliyorum fısıltı olarak değil, telefonu kapatmadan bunu bilme hakkını teslim ediyorum ki kalbimdeki yerini bilsin. Bizim sevdiğimiz insanlara ihtiyacımız, onların da sevildiğini bilmeye ihtiyacı var. Bunların ötesinde geçen ömür saman kıvamındadır.
Asıl öyle anlarda kimsenin yanına gitmiyorum ben, gitmek istesem elbette var çevremde güvendiğim kişiler fakat daha çok yalnızlığa sarıldığım için uzak duruyorum her şeyden ve herkesten. Kendi kendime halletmediğim ve kendi kendimi iyileştirmediğim sürece atlatamıyorum bir şeyleri. Önce yalnız kalıp, neye canımı sıktıysam ya da üzüldüysem gece gündüz düşünüp, o düşüncelerin içinde kaybolup, duygularımı dibine kadar yaşamam gerekiyor. Sonrasında yavaş yavaş toparlama seviyesine geçebiliyorum ve böyle olduktan sonra aynı olayı ya da durumu tekrar yaşasam dahi bir önce ki kadar etkisi olmuyor çünkü alışıyorsun...
En sevdiğim ve sevildiğim annemin yanına. Aslında yalnız kalmayı tercih ederim ama o beni anlayan koşulsuz şartsız seven tek insan :) derdimin ne olduğunu anlatırsam dinler, anlatmak istemezsem sadece yanımda olduğunu hissettirir. Paha biçilemez. Anne terapisinin önüne hiç bir şey geçemez. Benimle ağladığı zamanları biliyorum. Annem gibi seven birini bulursam (: evlenicemm
Böyle durumlarda pek birilerinin yanına giden bir insan değilim. Fakat illaki birinden destek görmek istiyorsam bu kesinlikle kardeşim olur. Kardeş olayı çünkü çok başka bir şey. Ne olursa olsun sırt çevrilmiyor. Rahatça güvenebiliyorsunuz ve sırtınızı duvar gibi yaslayabiliyorsunuz.
Çok sevdiğim ve güvendiğim bir arkadaşım vardı. Şimdi hayatımda değil. Eskiden bir durum olunca onunla paylaşım yapardım. Oda olmayınca kimsenin yanına gidesim gelmiyor. Kendi başımın çaresine bakabiliyorum. Zaten insanlarında çok faydasını görmedim.
Kişilik & Karakter konusunda 11,9b cevap paylaştı.
Hem en sevdiğim hem de en çok sevildiğim anne ve babamın yanına giderim. Çünkü biliyorum bana verdikleri akıl kendi iyilikleri için değil benim iyiliğim için olduğu biliyorum. O yüzden en zorlandığım anlarda onlara giderim.
Kimsenin. Özellikle de son zamanlarda daha iyi anlıyorum zorda olduğum zamanlarda birine sığınamayacağımı ya da gidemeyeceğimi. Zorlandığım zamanlarda kendim üstesinden gelirim çoğu şeyin. Üstesinden gelemesem de geri çekilirim.
Beni anlayacağını, bana iyi geleceğini düşündüğüm kişinin yanında alırım soluğu. Bu kişi bir arkadaşım da olabilir, kendime çok yakın görmediğim ama beni kendine çok yakın gören biri de olabilir...
Benim bir kuzen var her konu da ona yazarım çünkü ondan eminim onun beni sevdiğine aramızdaki oluşan muhabbete kardeşim gibi kız olmasına rağmen çoğu şeyi dert etmiyor çok aklı başında olgun bir insan olarak onu gördüğüm için verdiği tavsiyeler de gerçekten çok mantıklı oluyor.
Ben kendi kabuğuma çekilmeyi tercih ediyorum. Birinin en sevdiği miyim bilmiyorum o yüzden sevildiğime gitmiyorum. En sevdiğime ise sorunlarımı zorluklarımı anlatmadan gidiyorum. Onunla sadece güzel şeyler konuşmak istiyorum.
Allah'ın yanına giderim. O'nun yanına gitmek içinde ne yer, ne zaman ararım. İstediğimiz an, O'nu düşünmemiz ve dua etmemiz bile yeterli oluyor çünkü ๑
En sevdiğim, en sevildiğim canım annemin yanında bulurum kendimi. Bazen nefesimin bile ağır geldiği anları ferahlatır o. Gülen yüzünü görürüm bir kahve yapar hemen...