Hangi duyguyu kontrol edemediğinde kendine yabancılaşıyorsun?

Ben kendime en yabancılaştığım anlar, öfkem kontrolden çıktığında oluyor. O anlarda sanki içimdeki ben, tanıdığım ben değilmiş gibi hissediyorum. Kalbim hızlı atıyor, düşüncelerim bulanıyor ve söylediklerimle yaptıklarımla kendime bile şaşırıyorum. O öfke öylesine yoğun oluyor ki, nefsim beni ele geçiriyor gibi, mantığım geri planda kalıyor. Sonrasında ise pişmanlık ve suçlulukla baş başa kalıyorum; kendi davranışlarıma anlam vermeye çalışıyorum. İşte o anlarda, en çok kendime yabancılaşıyorum, çünkü içimdeki kontrolsüz duygular, beni kendi bildiğim benliğimden uzaklaştırıyor. O yüzden, öfkeyi fark etmek ve sakinleşmeye çalışmak, hem kendime hem çevreme olan saygımı korumam için en önemli şey

Ben bazen çiçekleniyorum ortada bir sebep yokken. Sonra yoluyorlar 😏 Ben bazen alev alıyorum, ortada bazen az, bazen çok sebep varken. Sonra sönüyorum. Ben bazen sesiz bir iki damla yağmurdan ibaretim gecenin ortasında ne yağdığımı gören ve ne kurduğumu :)) ben bazen bir kar tanesi kadar eşsiz ve güzelim. Bir o kadar da soğuk. Ben bazen uyuyorum, hemde ayakta ve bile isteye her gerçek mutlu etmez. Sonra uyandırılıyorum. 🤷🏻‍♀️ Ben bazen dalgalanıp coşuyorum. Derinliklerimde neler var kime bilmiyor. Sonra çarşaf gibi dümdüz bir yakamoz yatağı oluyorum. Ben bazen "bir ağaç gibi tek ve hürüm" yeşeririm de, yaprak da dökerim. Kime ne. Ben bazen bir kuş tüyü kadar hafifim ve rengarenk. Duygularını benim gibi dolu dolu yaşayanlara gelsin..:))