İyi olduğumuz için mi kaybettik yoksa onlar gibi olmadimiz icinmi?

Bazen hayat öyle bir hâl alır ki, kaybettiklerimiz üzerine düşünürüz ve sorarız: İyi olduğumuz için mi kaybettik, yoksa onlar gibi olmadığımız için mi? İnsan ilişkileri basit bir denklem değildir; kimi zaman iyi niyetimiz, şeffaflığımız ve temiz duygularımız, karşımızdaki insanların hazmetmekte zorlandığı bir güç gibi görünür. Biz, başkalarının maskeler arkasına saklandığı yerde doğruluğu, samimiyeti ve insan olmayı seçtiğimizde, bu farkın bedelini ödeyebiliriz.

Yaşamak istedikçe, sevgi kurmak istedikçe, hayat bizi dibe çekiyor gibi gelir; çünkü insan ruhu, yumuşak ve temiz olanı her zaman kolay anlayamaz. O dibe çekiliş, aslında bizim değerlerimizle dünyadaki karmaşanın çarpışmasıdır. Kaybedilen kişiler, belki de bizim kalbimizin genişliğini, doğruluğumuzu ve sıradan olmama cesaretimizi kaldıramayanlardır.

Ama unutmamak gerekir ki, dibe çekiliyormuş gibi hissettiğimiz o anlar, aslında bizi kendimize ve kendi yolumuza daha sıkı bağlayan deneyimlerdir. Kaybettiklerimiz, onların zayıflıkları ve bizim seçimlerimizle şekillenir; ama biz, olduğumuz gibi kalmayı sürdürdükçe, bir gün karşımıza çıkan doğru insanlarla, doğru ortamlarla bütünlüğü buluruz. Çünkü iyi olan, her zaman kaybeden değil, zamanla kendi değerini bilen ve hayatını buna göre inşa eden kişidir.

Yaşamak istedikçe kayıplar yaşamak, aslında büyümenin ve olgunlaşmanın bir parçasıdır; biz farklı olduğumuz için değil, farklı kalmayı göze aldığımız için.