İnsan kaderini kendi belirliyorsa kadere isyan etmek neden günah?

Kader, çoğu inançta hem insanın özgür iradesiyle yaptığı seçimleri hem de kontrol edemediği olayları içine alan geniş bir kavram. Yani bir yönü bize ait, bir yönü ise bizim dışımızda… Bu yüzden insanlar “kaderim buymuş” derken aslında iki şeyi kabul eder:

Ben elimden geleni yaptım ve yapamadıklarımın da bir nedeni var.

Kedere, acıya, haksızlığa isyan etmek çok insani bir şeydir aslında. Kalbinin acıdığını dile getirmek, “Neden böyle oldu?” diye sormak bir günah değil; aksine insan olmanın bir parçası.

Ama “kadere isyan etmek neden günah?” sorusu tam burada anlam kazanır:Çünkü bu bakışa göre kaderi yaratan bir irade olduğuna inanırsan, isyan etmek o iradenin bilgisine, adaletine ve görmesine meydan okumak gibi algılanır. Sanki “Sen yanlış yaptın” demişsin gibi… O yüzden inançlar, isyanı günah olarak değil; teslimiyeti huzur, sabrı olgunluk olarak öğretir.

Ben şöyle düşünüyorum:

İnsan kendi yolunu çiziyor, kendi emekleriyle hayatını kuruyor. Ama bazı şeyler var ki bizim elimizde değil… İşte tam orada kırıldığımız zaman isyan etmek yerine, “Bunun da bir nedeni var, ben yine yoluma devam ederim” diyebilmek, insanın içsel gücünü büyüten bir duruş oluyor. Yani mesele isyanda günah aramak değil;

insanın kalbini bozmayacak bir denge kurması. Hem çalışıp kendi kaderini yazmak…

Hem de kontrol edemediklerine küsmemek…

En doğrusu belki de şu:

İsyan etmeden, kabullenişle ama boyun eğmeden yaşamak.

insan kendi iradesiyle karar verse bile kader dediğin şey büsbütün senin elinde olan bir düzen değil yani çizilmiş bir yol var ve sen o yolun içinde seçim yapıyorsun o yüzden isyan etmek günah sayılıyor çünkü isyan ettiğin şey aslında kendi tercihlerinin sonuçları değil Allah’ın düzeni oluyor ama bak yanlış anlama bu seni pasif yapan bir şey değil tam tersi sana sorumluluk yüklüyor akıllı insan gibi düşünce üretip adım atıyorsun ve başına geleni de tevekkülle taşıyorsun