Güç dediğin şey her yerde işe yarar da… sevdiğin insanın karşısında yine de yenilirsin derler. Bu söz ne kadar doğru sence?

Bence bu sözün doğruluğu, insanın sevdiği kişiye karşı ne kadar “savunmasız” olduğuyla çok ilgili. Çünkü hayatta birçok konuda güçlü olabiliyoruz; gururumuzu, öfkemizi, hatta kırgınlığımızı bile kontrol altında tutabiliyoruz. Ama sevdiğimiz insan söz konusu olduğunda mesele güç olmaktan çıkıyor, kalbin nerede attığıyla ilgili bir şeye dönüşüyor. Sevdiğin insanı görünce gözleri dolan birinin gücü değil, duygusu konuşur. O an gurur, inat, mantık hepsi geri çekiliyor. Çünkü insan bazen en çok değer verdiği kişiye karşı yenilmeyi bile gönüllü kabul eder. Yenilmek değil aslında bu, biraz teslim olmak… biraz “Ben sensiz eksiliyorum” demek. Arkadaşının hikâyesi de tam olarak bunu gösteriyor. Kız öfkeli, çocuk kırgın… ama birbirlerinin sesini duyunca tüm o duvarlar yıkılmış. Çünkü sevgi bazen en sert karakterleri bile yumuşatır, kırgınlıkları eritir. Mantığın bittiği yerde kalp konuşur. Bu yüzden güçlü olmak başka, sevdiğine karşı açık olmak bambaşka. O söz de tam bu yüzden doğru geliyor bana. Hayatta herkese karşı güçlü durabilirsin ama sevdiğine karşı yenilmek aslında kaybetmek değildir, çoğu zaman en gerçek duygunu ortaya koymaktır. Ve bazen insanın en güzel yanı da tam o zayıf göründüğü anda saklıdır.