Sizce güç herkesin sizden korması mıdır yoksa yalnızken de ayakta durabilmek midir?

Gücün en ilkel ve en dışa bağımlı formdur. Birini korkutarak kontrol etmek, kişinin eylemlerini geçici olarak yönetebilir, ancak bu, sürekli bir çaba gerektirir ve itaat, saygıdan değil, mecburiyetten doğar. Bu güç kırılgandır çünkü kaynağı dışarıdadır. İnsanları kontrol edebilme, dışsal gücün bir diğer tezahürüdür, ancak bu kontrol ilham veya manipülasyonla da olabilir. Her ne kadar etkili görünse de, yine de sürekli olarak başkalarına ihtiyaç duyar ve gücünüzü başkalarının zafiyetine dayandırır. Yalnızken de ayakta durabilmek ise gücün en saf ve en sağlam formudur. Gerçek güç, dış koşullar ne olursa olsun (yalnızlık, başarısızlık, baskı) kişinin kendi değerlerine sadık kalabilmesi, kararlarının sorumluluğunu alabilmesi ve duygusal/zihinsel bütünlüğünü koruyabilmesidir. Bu, başkalarının size ne yapabileceği değil, sizin kendinize ne yapmayacağınızla ilgilidir. Dolayısıyla, eğer "gerçek güç" tanımı sürdürülebilirlik, ahlaki üstünlük ve iç huzuru kapsıyorsa; yalnızken de ayakta durabilmek, yani Öz-Yeterlilik ve içsel dayanıklılık, bana göre gücün en yüksek formudur. Çünkü sadece kendini yönetebilen biri, başkalarını gerçekten, yapıcı bir şekilde etkileyebilir..