Duygularını belli etmek güçsüzlük müdür?

Bence duygularını belli etmek asla bir güçsüzlük değil. Tam tersine, insanın içinden geçenleri saklamadan söyleyebilmesi büyük bir cesaret ister. Çünkü duygunu açtığında reddedilebilir, kırılabilirsin… ama yine de kendin olmaktan vazgeçmezsin. Asıl güç bence burada başlıyor.

Duygularını saklayan insanlar çoğu zaman güçlü görünüyor, evet… ama içlerinde fırtına kopuyor. Bir şeyi yaşarken bunu ifade edebilmek, “Bak ben böyle hissediyorum” diyebilmek hem kendine hem karşındakine duyduğun saygının bir parçası. Ben duygularını gösteren insanların daha olgun, daha gerçek ve daha güvenilir olduğuna inanıyorum. Sonuçta kimse robot değil. Sevinç de bizden, kırgınlık da, özlem de… Bunları bastırdıkça değil, paylaştıkça hafifliyoruz. Bence asıl güçsüzlük; hissettiğini bile bile susmak, yokmuş gibi davranmak. Güç ise, cesaret edip o duyguyu sahiplenmekte. O yüzden duygularını belli etmek güçsüzlük değil; tam tersine, insanın kendine ve yaşadıklarına karşı ne kadar güçlü olduğunu gösteren en saf hal.

Değildir ama ben nedense mantığın önüne gecmesini kabullenemediğim için belli edemem. Halbuki her zaman mantıklı olmak zorunda değiliz. Çünkü robot değiliz.