Hiç ruhen kayboldunuz mu?

Evet, kayboldum… Hem de öyle zamanlar oldu ki, nereye gittiğimi ben bile bilmiyordum. İçimde fırtınalar koparken dışarıdan sessiz görünüyordum. Her şey yolundaymış gibi davranırken aslında kendi içimde yolumu bulmaya çalışıyordum. Bazen insanın ruhu öyle bir susar ki, ne kelimeler yeter anlatmaya ne de biri anlayabilir. O sessizlikte kaybolmak, bazen de yeniden doğmak gibi aslında. Çünkü kaybolmadan kendini bulamıyorsun… O yüzden evet, ruhen kayboldum ama her seferinde biraz daha güçlü, biraz daha farkında biri olarak geri döndüm.

Ben geceleri çok fazla rüya görürsem sabah anlatırken gene ruhum bir yerlerdeydi derim. Bunu aslında şakasına da söylemiyorum çünkü bir gece uyandığımda önce uyandığımı fark ettim ama hareket edemiyorum sadece nefes alıp veriyordum. Sonra sanki tekrardan uyanmışım gibi oldu ve ilk uyandığımdan daha canlı hissettim. Sonra kendimce yaptığım çıkarırlar sonucu ruhumun gerçekten gezdiğini düşünmeye başladım. O yüzden evet ruhen kaybolunabilir

Evet oldu. Herkes bir yere aitken ben hep dışarıda gibi hissediyorum. Hep eksik ama bir yandan hep fazlalıkmışım gibi.
Belki fazla kırılganım bilmiyorum. Bu yüzden ruhen sürekli kayboluyorum. Ve hâlâ buradan nasıl dönülür bilmiyorum maalesef.

Zorluklari yaşariz bazen 3 gün bazen ay veya yil süre bilir acimiz ama vardir herseyin bi nedeni... diye bilmek gerek Allah bizleri bilincli olmak nasip. etsin!