Kimseyi hayatıma almıyorum, kimseye tahammül edemiyorum ve sıkılıyorum, normal mi?

Bence hissettiklerin tamamen normal. Bazen insan, yoğun hayat temposu, ruhsal yorgunluk veya geçmiş deneyimlerden dolayı kendini koruma içgüdüsüyle insanlara mesafe koyar. Bu, kendini sevmek ve sınırlarını korumakla ilgilidir, zorunlu olarak bir sorun olduğu anlamına gelmez. Kimseyi hayatına almamak, yalnızlığı tercih etmek ya da yeni insanlarla vakit geçirmekten kaçınmak bazen sadece kendine dönmek, nefes almak ve kendi dünyanı anlamak için bir yol olabilirTabii bu durum uzun süreli ve seni mutsuz eden bir hal almıyorsa, kendi tercihin olarak görüp çok da şey etmemelisin. Kendine baskı yapmak yerine, ne zaman ve kimle vakit geçirmek istediğine sen karar ver. İnsanlarla bağ kurmak istemediğin zamanlar, kendini dinlemek ve kendi ihtiyaçlarına odaklanmak için bir fırsattır. Ama eğer bu sıkılma ve tahammülsüzlük hisleri sürekli bir hal alıyorsa ve seni yalnızlaştırıyor, sosyal hayatını kısıtlıyorsa, o zaman belki bir uzmana danışmak iyi olabilir. Bazen bu durumlar farkında olmadan stres, kaygı veya depresyonla da bağlantılı olabiliyor. Unutma, hayatında kimseyi zorla tutmak zorunda değilsin. Kendinle barışık olmak ve kendi sınırlarını bilmek, en az insanlarla bağ kurmak kadar değerli. Kendini dinle, yargılamadan kabul et, zamanla neye ihtiyacın olduğunu daha net göreceksin.