İnsanın kendisiyle olan savaşı hiç bitmez mi?

Bitmez. Ama bu "sadece" bir sorun değildir. Bazen seni geliştiren, gözünü açan, değiştiren şey bu kavga olur. Yine de çok yorucu yıpratıcı olduğu doğrudur. Optimist bir insan değilim o yüzden öyle sırf iyi gelsin diye güzellemeler yapamam ama gerçekçi olabilirim. Gerçekçi bakınca da bir diğer söyleyebileceğim şey şu; Modern toplumun enn büyük sorunlarından biri budur. Dünya bizden ibaret değil ve bizim için bile en mühim olan şey kendimizle olan savaşımız değil. Daha mühim şeylerle kafanı meşgul edip onlara zaman harcayınca kendinle olan ve o hiç bitmeyen savaşın o denli yüzeyde olmadığını fark edeceksin. Yani kendinle olan savaş bitmese de, yıpratıcı yönünü hafifletmek için önemini azaltabilir, kendin dışındaki mühim şeylere kafa ve vakit harcayabilirsin

Evet…İnsanın kendisiyle olan savaşı, bazen sessiz bir fırtınadır. Ne başkasına duyurur sesini, ne de tam anlamıyla susturabilir. Her gün, her nefeste yeniden başlar bir yanın ister, öteki direnir. İnsanın kendi içinde açtığı cepheler, en uzun süren savaşlardır. Ve evet, çok yorucudur. Bir zaman gelir, aynaya baktığında karşında düşmanını değil, savaşın yorgunluğunu görürsün. Ruhun, kendi ağırlığını taşımaktan nasır tutar. Ama belki de insanı insan yapan tam da budur Bitmeyen bir iç muhasebe, eksilse de tamamlanmaya çalışmak. Kimi gün bu savaş bir yara gibi sızlar, kimi gün bir şiir gibi akar içinden.
Ve belki bir gün, savaş değil de barış olur adına kendinle el sıkıştığın, sustuğun, ama gerçekten huzur bulduğun bir gün.