Kimseye söyleyemediğin ama her gün düşündüğün bir konu var mı?

Aslında evet, var. Kimseye tam olarak anlatamadığım, ama neredeyse her gün aklımın bir köşesinde duran bir konu… Bazen geçmişte yaşadığım bazı şeyleri düşünüyorum; Acaba o zaman farklı davransaydım her şey başka olur muydu? diye. Hani dışarıdan bakınca hayat normal akıyor gibi ama içimde hep o “keşke”lerin yankısı var. Bazı şeyleri konuşmak istemiyorum çünkü anlatınca küçülüyor gibi geliyor, anlamayan biriyle paylaştığında sanki o duygunun ağırlığı hafiflemiyor da daha da artıyor.

Bir de sanırım en çok kendimle olan mesafemi düşünüyorum. İnsan bazen kendi içinde bir yabancı gibi hissediyor ya… Ne istediğini, ne hissettiğini tam çözemiyorsun. Herkes seni güçlü sanıyor ama sen aslında sessizce yorgunsun. İşte bunu kimseye anlatamıyorum. Çünkü insanlar genelde dinliyormuş gibi yapıyor, ama gerçekten duymuyor. O yüzden ben de içimde tutuyorum. Sessizce, her gün biraz daha düşünerek.

Günahlarım olduğunu insanlara diyebiliyorum ama günahlarımı detayla diyemem. Her gün olmasa da genellikle iğrenç biri olduğumu düşünürüm. Son beş sene içerisinde kendime çeki düzen verdiğim için ve bu süreçte beni tanıyan herkesin bana çok iyisin dediği her noktada kendimden nefret ediyorum. Allah'ı utandırdığım ve kötü şeylere şahit kıldığım için kendimi sevemiyorum. Mesela hiçbir şey böyle olmayabilirdi nefsimin düşkünü olmasaydım.

Var yorgunluğım