Kalabalık içinde yalnızlık çekiyor musun?

Evet, bazen kalabalığın tam ortasında bile kendimi yapayalnız hissediyorum. Etrafımda sesler, gülüşler, konuşmalar olur ama içimde derin bir sessizlik yankılanır. Sanki herkes birbirine ait, ben ise aralarına karışmış bir yabancıyım gibi... O anlarda fark ediyorum ki yalnızlık, sessizlikte değil; anlaşılmamışlıkta gizli. İnsan bazen bir bakışta, bir kelimede “anlaşıldım” demek ister ama bulamayınca içine döner. Ben de öyle yapıyorum… gülümserim, sohbet ederim ama içimde hep o sessiz tarafım konuşur. Kalabalığın arasında bile içimde yalnızlığın ince bir sızı gibi var olduğunu hissederim. Bazen sadece bir insanın “Gerçekten nasılsın?” demesi bile o kalabalıktan kurtarabilir ama işte, o samimi soruyu duymak da bu zamanda kolay olmuyor.

Evet ama ilk kez aslında yalnız olanın ben olmadığını fark ettim. O andan çıkıp etrafa bakan, yaşayan ve yaşatan yalnız değildir. Asıl yalnız olan kulağını ve kalbini gerçeklere, hayata kapatanlar. Kalbinde Rabbi'ni taşıyan nasıl yalnız olabilir ki?