Sessizce kimi bekliyorsun?

Evet, bazen sessizce bekliyorum… Kim olduğunu tam tarif edemesem de, yüreğimin bir köşesinde hep bir “gelir belki” umudu taşıdığım biri var. Ne aramayı, ne de yazmayı tercih ediyorum; sadece içimden “bir gün kapımı çalarsa” diyorum. Beklemek artık sabırsızlık değil benim için, bir tür kabulleniş. Hayatın sessizliğinde, kendi iç sesimle konuşur gibi onunla konuşuyorum bazen. Belki de beklediğim kişi, birini değil… bir hissi, bir sıcaklığı, bir tamamlanmışlığı bekliyorum. Kim bilir, belki o da bir yerlerde beni aynı sessizlikte bekliyordur.