İnsan neden dönüp dolaşıp hep aynı kişiyi bulur?

Bence insan dönüp dolaşıp hep aynı kişiyi buluyorsa, o kişide tamamlanmamış bir şeyler kalmıştır. Belki yarım kalan bir cümle, söylenmemiş bir söz, kapanmamış bir hesap… Kalp bazen aklın unuttuğunu hatırlar. Mantığımız “bitti” dese de, duygularımız “ama hâlâ bir şeyler eksik” der. O yüzden yollar, tesadüfler, hatta zaman bile bazen aynı noktaya geri getirir bizi. Belki de o kişide kendimizi bulmuşuzdur, o yüzden uzaklaşsak bile bir şekilde yine o tanıdık huzuru, o tanıdık bakışı ararız. Çünkü bazı insanlar içimizde iz bırakır, silinmez. Onlar bizde bir “alışkanlık” değil, bir “duygu izi” olur. Ama bazen de dönüp dolaşıp aynı kişiye gelmek, bir bağımlılıktır. Alışkanlığın, eksikliğin, geçmişin gölgesinde kalmaktır. O yüzden insanın kendine sorması gerekir: “Ona gerçekten geri dönüyor muyum, yoksa sadece yarım kalan duygulara mı?”Kimi zaman kalbimiz bir kişide kalır, kimi zaman o kişide kendimizi bırakırız. Belki de bu yüzden, ne kadar uzaklaşsak da, aynı yere dönüp dururuz... çünkü içimizde bir şey, o hikâyenin tam bitmediğini hisseder.