İnsan unutmayı mı öğrenir, yoksa sadece alışmayı mı?

Harika denk getirmişsin aslında bu sözler Ömer hayyamin rubqilerinden alınma.. Ve rubqilerin tamamını okursan insanın devam etmesi gerektiğini ve olan biten herşeye alsitigini ve bu kabullensin anlamlı olduğunu anlatıyor. Yani bitine bakarsak söyle..

Seher yeli eser yırtar eteğini gülün
Güle baktıkça çırpınır yüreği bülbülün
Sen şarap içmene bak, çünkü nice gül yüzler
Kopup dallarından toprak olmadalar her gün.

Bu yıldızlı gökler ne zaman başladı dönmeye?
Ne zaman yıkılıp gidecek bu güzelim kubbe?
Aklın yollarıyla ölçüp biçemezsin bunu sen
Mantıkların, kıyasların sökmez senin bu işde.

Bulut geçti, gözyaşları kaldı çimende
Gül rengi şarap içilmez mi böyle günde?
Bugün bu çimen bizim, yarın kim bilir kim
Gezecek bizim toprağın yeşilliğinde.

Hayat devam ediyor ve insqn herşeye alışır.. Önemli olan devam etmek. Bugün varız yarın yok:))

Ne yaparsak zinimize kazınan şeyleri unutamayız.
Sadece hayatımızın tozlu raflarına kaldırabiliriz.
Bir gün gelir karşımıza çıkar hiç aklımızın ucundan geçmeyecek şekilde.
Bazı şeyleri kabul ederiz yanlış ya da doğru olduğunu bilsek bile.
Hani biri söyledi ya bu içinde bulunduğumuz sene içinde.
“Gözünü kapalı tutana , etrafı anlatmaya gerek yok.”
Kötülüğü iyi , güzeli çirkin yalanlar bunun böyle olmasından rahatsız değil.
Bunu kabul etmeyip sesini çıkartmayanlarda bütün sorun.
Çünkü son söylediğin kişilerde bundan memnunlar.
Sesini her daim çıkartanlar zaman geçtikçe azalıyor.
Çünkü bu insanlarda diğerleri tarafından bir şekilde baskı görüyor.
Sıfatlarla , tanımlamalar fişleniyor.

Tabiki unutmayı çünkü insan herşeye alışamayan bir varlıktır düşün yerini değiştirdiğinde bile uyuyamıyorsun ne kadarda basit bir şey oysaki ama işte dediğimiz gibi alışkanlık zor birşeydir bu yüzden insan oğlu o kadar bencil bşr varlıktır ki unutmayı seçer.