İnsanı en çok ne yaralar: heveslenmek mi, inanmak mı, sanmak mı?

Aslında tehlike umutta değil, umudun yöneldiği şeyde gizli.
Umut, gerçeklikten çok bir hayalin üzerine kurulmuşsa; eğer insan, olmayanı olur sanıyorsa o zaman bir sığınak olmaktan çıkar, bir hapishaneye dönüşür.
Ve işte o zaman, dediğin gibi, uzar. Bu duygukolay kolay ölmez. İnsan gerçeği görse bile, içindeki umut hâlâ “belki” der. Bu “belki”, insanı hem yaşatır hem de yorar.

Sorduğun sorulara ve verdiğin cevaplara yazmaya başladığım ikinci kitabımda yer verebilir miyim yani uzun uzun açıklasam senin için sorun olur mu?

Önemli değil, ne anlatmak istediğini gerçekten çok ama çok iyi anlıyorum. Evet olmayacak duaya amin denmiyor tecrübelerle sabit.

Teşekkür ederim.

Aslında tek şık var.

Çünkü sanmak ve heveslenmek de biter inanma eylemidir.

Olacağına inanırsın heveslenirsin, olacağını sanarsın ve inanırsın.

Lâkin, insan imkansız olduğunu bildiği bir şeye "belki" gayesiyle inanmayı tercih ediyorsa, sonucunu bildiği bir şeye inanıyor demektir. Sonucunu bildiği şeyden de yara alması saçmalık olur.

Bu yüzden görülmemek diyorum. Çünkü, inanmak bizim elimizde olan bir eylemken, görülmemek bizim elimizde olmayan bir eylemdir