Asosyal oluş ile insan sevmemek neden karıştırılıyor?

Artık az insan, çok huzur ilkesine gerçekten inanıyorum. Ben bu seçimi uzaklaşmak ya da soğumak olarak değil, olgunluk olarak görüyorum aslında. İnsan kendini tanıdıkça, kiminle ne kadar yol yürüyebilecegini fark ediyor zaten. Herkesle iyi geçinmek zorunda değiliz, herkesi sevmek zorunda hiç değiliz. Sadece saygı duymak yeterli ama bu da sınır koymayacağımız anlamına gelmiyor. Kendini tanımak, sevmk ve kendi varlığınla yetebilmeyi öğrenmek, bu yeterli hale gelebiliyor çogu zaman. Bu asosyallik değil, gerek duymamak sadece. Seçilmiş yalnızlık diye bir şey var yani.