Bir insandan seni soğutan o cümle nedir?

Beni bir insandan soğutan cümle genelde içinde empati eksikliği olan bir cümledir. Mesela, içimi dökerken “sen de çok alıngansın” ya da “ben olsam takmazdım” gibi bir söz duymak... o anda karşımda beni anlamaya çalışan biri değil, yargılayan biri olduğunu hissederim. Çünkü bazen insan çözülmek için değil, sadece anlaşılmak için konuşur. Ama o an empati yerine yargı gelince, içimde bir mesafe oluşur.

Bir de “ben böyleyim, değişmem” diyen cümleler vardır ya… işte onlar da beni geri çeker. Çünkü o cümlede ne çaba vardır ne anlayış. Sanki iletişim tek taraflı bir duvar gibi kalır. Ben insanın değişebileceğine, gelişebileceğine inanırım; ama karşımdaki bu kapıyı kapattığında, ben de yavaş yavaş uzaklaşırım.

Yani beni en çok soğutan şey, kalbimin kapısını çaldığımda içeriden “benim dünyam bu kadar” cevabını duymaktır. Çünkü ben, paylaşımın derinliğine inanan biriyim.