İnsan ne kadar rol yapabilir ki, kendini unutmadan?

Emin ol en iyi yalancılar bile o yalanı ömür boyu sürdüremez. Muhakkak bir yerlerde patlak veriyorlar.

ve işte o an, hissettiğin tüm duyguların yalan olduğunu öğrenmek insani en çok yıkan durum.. çünkü o insana güvenmişindir, ruhunu açmışsındır, hatta belki kalbini vermişindir... ama sonuc nedir? --- koca bir husran 😔😪

belki ardından bir daha ayağa kalkmak için gereken gücü kendinde bulamayacaksın ya da her geçen gün kendini daha da çok suçlayacaksın..

ama unutma ki yenilen her kazık insanı biraz daha güçlü kılar, daha sağlam ayağa kaldırır 💪 ve bir daha aynı yalanlara kanmamayı sana aci da olsa öğretir

Ben bazen düşünüyorum; insan ne kadar rol yapabilir ki, kendini unutmadan? Bir yere kadar maskeleri taşıyabiliyorsun, sonra yüzün acımaya başlıyor. Çünkü ne kadar rol yaparsan yap, içindeki “sen” bir yerden sonra susmamaya başlıyor. Benim için de öyle… Uzun süre kendimden uzak bir hâli sürdüremem. Belki bir süre uyum sağlarım, sessiz kalırım, gülümserim ama içimdeki gerçek ben hep kendini hatırlatır. Rol yaparken bile bir yanım hep gerçeği fısıldar Bu sen değilsin der. Ve ben o sesi susturmayı hiç başaramam.

Bana bu çok anlamsız geliyor. Henüz kendini tanımadan beğenmeyip yok ya ben öyle değil de böyle davranayım demek. Sebebi de genelde toplum tarafından kabul edilmeme endişesi. Başkasını taklit etmek yerine kendin olup gerekirse kabul edilmemek daha mantıklı oysa.

Yorulana kadar yapabilir ancak