Bir insan neden başka insanlara karşı güven sorunu yaşar?

peki buna ne neden oldu?

anlıyorum aynı şeyleri bende yaşadım ve korkak şekilde büyütüldüm okulda falan sesimi çıkarmaya korkuyordum kısık sesle konuşuyordum ve arkadaş edinmekte zorluk çekiyordum çünki ailem bunu istemiyordu.

bu düşünceler benim gerçek hayatta beynimi yoruyor, mesela bu gün bana biri neden hala evlenmedin diye sordu, ben bu devride evlenin aklı yoktur diye geçiştirdim çünki insanlara güvenmiyorum diyemezdim. Birilerinin içinde saf sevgi yoksa bana karşı, neden benimle evlensin diye düşünüyorum. Gerçek hayatda biri çıkıo seni seviyorum veya derdimden ölüyorum dese bile buna inanmayacak kapasitedeyim çünki hem güven sorunum vae hem gerçekçiyim sorguluyor neden böyle bir şey söylesin ki hayat toz pembe değil.

hayır layık değilim diye düşünmüyorum sadece olarak insanların sevgi anlayışını kabul edemiyorum, görnüşüme göre neden biri beni sevsin? bu bana yanlış geliyor, bir kaç defa beni görüp beğenenler olunca ve bu bana söylenince midemi bulandırıyor nasıl yani benim dış görünüşümü beğenip içimden habersiz şekilde nasıl biri beni sevebilir ki? bu sevgi değil. İnsanlar daha sonra zırlanıyor artık sevgi hok aşk yok kimse birbirini sevmiyor diye yakınıyorlar çünki sevgi ve aşk anlayışları yüzeysel ve dış görünüşten öteye gitmiyor ve bu en son ayrılığa dönüşüyor.

Bu zamanda normal ve aklı başında dürüst bir tane dahi insan yok mu dünyada?