Sevdiğinizde neye dönüşürsünüz?

Sevdiğimde… bambaşka bir şeye dönüşüyorum sanki. Kalbim kocaman oluyor, küçücük şeylere bile kocaman anlamlar yüklemeye başlıyorum. Çocuk gibi saf, heyecanlı, hevesli oluyorum. Bir mesaj görünce içim kıpır kıpır, bir gülümseme görünce günüm güzel geçiyor. Sevdiğim insanın sesi bile bana huzur gibi geliyor. Ama aynı zamanda biraz da kırılgan oluyorum… Çünkü sevdikçe korumak, sevdikçe sarmalamak istiyorum. İçimdeki çocuk sarılmak, sevilmek, önemsenmek istiyor. Bazen fazla veriyorum, bazen fazla düşünüyorum.. ama hepsi içten, hepsi saf bir yerden geliyor. Sevdiğimde olgun bir insan olmaktan çok, kalbiyle düşünen bir çocuğa dönüşüyorum. Kırılınca surat asan, mutlu olunca hemen parlayan bir hâlim var. Belki de sevmek tam olarak bu: büyümüş hâlinin bile çocuk yanını ortaya çıkarabilmesi…

Birini gerçekten seviyorsam bende bambaşka oluyor ya. Birini ya çok severim ya da hiç sevmemişimdir. yani sevince duygularım aşırı yoğun olur. hırçınlıklarım falan gider onun yanında daha yumuşak daha iyi , anlayışlı olurum. Normalde hep kendimi düşünsemde konu o da olunca onuda düşünürüm fazlaca. yoğun olur yani. ona sevgim , tutkum her şey. Aslanken onun yanında kedi gibi olurum. :d daha yumuşak daha ılımlı.

Şapşik birine dönüşüyorum. Mantık tatile çıkıyor, gözünde kalpler olan smiley gibi ondan başka bir şey görmek ve duymak istemiyorum😍 her şeyi birlikte yapmak isterim (tuvalet hariç 👅 kimse sapıtmasın), mümkünse işe gitmesin, hep yanımda olsun isterim😅❤️‍🔥

P. S: çoğu kişi aşık olduğunda neye dönüştüğünü tarif etti, ortama ayak uydurmak adına bende onu tarif ettim 😅